Nuwe sendeling-kandidate oppad na Japan in 2019

15 November 2018 

Liewe medewerkers 

ELMAR EN NADINE DU RAND OPPAD NA JAPAN 

Ons wil opnuut vir jou, die kleingroep waaraan jy behoort, jou kerkraad, julle getuieniskommissie of gemeente hartlik bedank vir die gasvrye wyse waarop julle vir Elmar en Nadine ontvang en toegelaat het om hul roepingsverhaal met julle te kon deel. Dankie dat julle medewerkers in hierdie mooi onderneming geword het! 

Die bestuurskomitee van Missie Japan het onlangs in Johannesburg vergader. By hierdie vergadering is daar indringend besin oor Elmar en Nadine se voorbereiding en die vraag of hulle genoegsame en volhoubare ondersteuning gewerf het sodat ons op ‘n verantwoordelike wyse kan voortgaan om hulle na Japan te stuur. 

Elmar en Nadine het sedert 1 Mei baie hard gewerk. Hulle het meer as 40 gemeentes dwarsoor die land besoek, asook talle kleingroepe en individue. Oral is hulle vriendelik ontvang en talle mense en gemeentes het aangedui dat hulle graag by hierdie sending betrokke wil raak. Missie Japan se bestuursliggaam is baie oortuig van hulle roeping. Hulle is twee pragtige, begaafde, leergierige en nederige jongmense wat goed in Japan sal aanpas en die kerk en koninkryk daar met oorgawe sal dien. Ons is dankbaar vir hulle geestelike en emosionele groei die afgelope jaar. 

Ten spyte daarvan dat daar vaste beloftes ontvang is vir net ongeveer die helfte van die begrote koste om hulle na Japan te stuur, het Missie Japan se bestuur in die geloof, en gehoorsaam aan die Here se leiding, besluit om tog voort te gaan om hulle teen die einde van Maart 2019 na Japan te stuur. Oor hierdie nuus is die kerk in Japan baie bly; hulle het Elmar en Nadine se dienste baie nodig. 

Missie Japan doen daarom ‘n ernstige beroep op alle medewerkers: oorweeg asseblief om julle daartoe te verbind om ‘n gereelde bydrae (verkieslik maandeliks) vir hierdie wonderlike werk te maak. Elke bedrag, hoe klein ook al, help ons om vir Elmar en Nadine volhoubaar te ondersteun. Omdat die Rand-Yen wisselkoers so swak is, en leefkoste in Japan so hoog is, het ons tussen R40 000 en R50 000 per maand nodig om vir Elmar en Nadine te ondersteun. Ons vra dus mooi: help ons asseblief om hierdie teiken te haal. (Sien asseblief die aangehegte ondersteuningsvorm) 

Hierdie is inderdaad ‘n geloofsending! Bid asseblief saam met ons vir die Here se seën op hierdie onderneming. 

Vriendelike groete 

Gideon van der Watt 

(Sekretaris) 

Venster op Japan #4 – 8 Okt 2018

Ds. Tobie en sy vrou Annalie De Wet saam met ou vriende van RCJ Tokushima gemeente

Liewe Familie, Vriende en Voorbidders (geskryf deur Ds. Tobie de Wet)

Ons is steeds oorweldig deur ons ervaring van gister (Sondag) toe ek en Annalie die erediens in die stad OTSU spesiaal gaan bywoon het, presies VEERTIG JAAR nadat ons in 1978 daar amptelik met ons bediening in Japan begin het. Die warme ontvangs, die ontmoeting met broers en susters van soveel jare gelede, die meedelings oor die tyd van saamwees en saamwerk in diens van God se Koninkryk, dit was `n terugstap op ons eerste spore in Japan, of liewers, op God se begin-pad met ons hier in Japan, ons het vir `n kort rukkie gestap in “MEMORY LANE.”

Ek en Annalie was en is opnuut bewus van God se pad van ONVERDIENDE GENADE!!

Ons was bloedjonk, ek 32 en Annalie 25, ons oudste Dries was 3, Carina 1 en Corlia is in 1979 in Kyoto Baptiste Hospitaal naby Otsu gebore. In Otsu het hulle hul eerste jare deurgebring, na `n Japannese kleuterskool gegaan en Japannees vlot leer praat… Hulle maatjies was net Japannese, elke dag van die oggend tot die aand.

Vier jaar van te vore (1974) het ons in Japan aangekom, uitgestuur deur die Sinode van die Vrystaat. Sommer met die intrap het ons met taalstudie begin, plus-minus drie jare (Dit was eintlik maar net die begin van `n lewenslange studie….., nou nog…)!

Na voltooing van ons formele taalstudie word ek deur en in die Westelike Ring van die Christian Reformed Church of Japan amptelik gelegitimeer as leraar van die RCJ (Daarvoor moes ek `n 10-bladsye “opstel” skryf oor die “Gesag van die Skrif” volgens die Westminister Konfessie en teologies ondervra en ondersoek word deur die betrokke kommissie). 

Na my legitimasie beroep RCJ SenriSetsuri gemeente in Osaka my om onder leiding en toesig van hul kerkraad en leraar in die stad Otsu met kerkplanting te help. In 1978 (presies veertig jaar gelede) word ek toe deur die Ring in `n `n klein kamertjie in OTSU stad amptelik georden en bevestig as mede-werkende sendeling-leraar.

Vir vier jaar werk ons saam met ouderling Mizugaki wat in die stad woonagtig is en rondom wie die werk in Otsu ontstaan het. Hy en sy vrou is nou (veertig jaar later) diep in hul tagtigs, maar nog gesond en helder van verstand.

Mizugaki sensei was een van die bekendste ouderlinge en hoogs gerespekteerd in die RCJ, sy vader `n stigterslid van die RCJ in 1946. Hy was professor aan een van Kyoto se universiteite en ‘n gerespekteerde Gereformeerde teoloog, `n uitstekende prediker (ons het beurte gemaak met die bediening van die Woord), `n nederige man en iemand wat in daardie eerste jare van sendingwerk in Japan `n geweldige vormende invloed op my lewe, my geloof, my teologie en my bediening gehad het. EK KON DIT GISTER WEEREENS VOOR ALMAL HARD EN DUIDELIK GETUIG.

Dit was beslis nie maklike, “rose en maanskyn” jare nie. Ons was geisoleerd, geen ander “uitlanders” van wie ons geweet het in die stad nie, geen ondersteunings-netwerk van mede-sendelinge of vriende nie, ver van ons land en mense in `n tyd toe daar nog geen internet was en `n telefoonoproep net gedoen is wanneer iemand verjaar en dan net drie minute praat… 

Daarmee saam die daaglikse worsteling met die taal en die aanpassing in die Japannese samelewing en kultuur en selfs ook kerk. 

Die ergste was egter seker die menslik-onoorkombare struikelblokke in die evangelisering van die Japannese rondom ons….. (Dit is `n ander storie op sy eie…).

Einde 1982, na slegs vier jaar van kerkplanting in Otsu, moes ons teruggaan na SA, basies agv die NGKerk se teologiese regverdiging van Apartheid (Die RCJ het nie kans gesien om amptelik saam te werk met `n kerk wat Apartheid teologies probeer regverdig nie). Vier jaar van kerkplanting in Japan is bitter-bitter KORT veral ook wanneer dit jou eerste ervaring van kerkplanting is. 

Die afskeid  en weggaan was vir ons traumaties. Die gemeente en kerkraad wou nie dat ons gaan nie. Ons was verward. Wat nou gemaak met God se roeping aan ons? Ons het dit gesien as `n lewenslange roeping (nou nog…). Wat van die Kerk in SA se duidelike leiding van die Heilige Gees na Japan en die Kerk se ROEPING tot wereldsending? Sal ons ooit weer kan teruggaan?

Na 18 jaar terug in SA, aan die einde van die vorige eeu gaan die deur weer oop vir die Kerk in SA om terug te keer na Japan en Januarie 2000 word ons teruggestuur! DIT WAS `n ONBESKRYFLIKE WONDER VAN NET GOD SE ONVERDIENDE GENADE!! 

Ons het toe meer as eenkeer besoek aan die kerkie in Otsu gedoen, maar hierdie besoek van gister was tien-teen-een ons heel laaste. Juis daarom so besonders. 

Dit is met diepe dankbaarheid teenoor die Here wat in sy genade ons die voorreg gegee het om vier kort maar betekenisvolle jare deel van SY WERK in Otsu kon wees. 

Die belangrikste is egter dat ons bediening in Otsu eintlik nooit opgehou het nie. Dit is net langafstand bediening van VOORBIDDING wat opnuut aangevuur is met hierdie besoek.

VOORBIDDING:

1) Vir die RCJ Sinodesitting van hierdie week waar Stephan ook reeds is

2) Hier was almal die afgelope tyd plat met verkoue en Carina sukkel nog erg (Net ek staan nog, maar onwaarskynlik vir lank…)

3) Volgende naweek besoek ons TOKUSHIMA gemeente, die laaste gemeente waar ons gewerk het voor ons aftrede.

Kliek hier om Venster op Japan #3 te lees.

Oud én jonk broodnodig

Vir die voortbestaan van die kerk in Japan – Nuusflits 31 Okt. 2018

Japan is ‘n snel-veranderende land. ‘n Veerkragtige nasie met uitstaande ambisie, én vermoëns. ‘n Eeue-oue beskawing, in pas met die nuutste tegnologie. Maar, alhoewel Japan die derde sterkste ekonomie in die wêreld het, bly dit ‘n brose supermag. Natuur-rampe het die afgelope jare reuse verwoesting gesaai en diep ontwrigtings veroorsaak. Ons het dit nou weer die afgelope maande beleef, met die groot vloede in Wes-Japan.

Verder het Japan ook ‘n supersnel-verouderende bevolking. Meer as ‘n derde daarvan is ouer as 60 jaar. Lae geboortesyfers, hoë aborsiesyfers én die feit dat bykans 80% van die 127 miljoen inwoners in stede woon, dra alles by tot dié uitdagende realiteit. Voeg daarby die stres van ‘n gemiddelde bevolkingsdigtheid wat nege keer hoër as in Suid-Afrika, en mens begin verstaan waarom ekonome en politici hewig kopkrap oor Japan se ekonomiese vooruitsigte. Die probleem van gapings tussen sosiale groepe wat al groter word, maak die probleme nog meer akuut.

Dié kopseer tref egter nie net die sosio-ekonomiese aspekte van Japan nie, maar ook die kerk swaar. Die gemiddelde ouderdom van lidmate is hoog. Jonger generasies se betrokkenheid word bemoeilik deur oorvol programme, en min ruimte en genade vir dié wat nie goed genoeg presteer nie. Tyd vir rus en ontspan is skaars en selfdood syfers baie hoog, verál ook onder jongmense. Dit ontbloot die donker kant van Japan. Christene word op allerlei fronte uitgedaag as gevolg van dié realiteite wat die kerk lamlê. In kort: daar is bitter min ruimte, tyd en kapasiteit om die kerk se rol meer sigbaar en voelbaar te maak in ‘n samelewing met ‘n 1% Christen bevolking.

MAAR, moenie die baba – of eerder die ouma en oupa – met die badwater uigooi nie! Ouer mense het baie om te bied. En kerke moet opnuut leer om hulle potensiaal te ontsluit en te laat blom. Ek was die afgelope paar maande met ‘n hele paar “bejaardes” in kontak wat een ding duidelik laat bly het: dié koeël is nóg nie deur die kerk in Japan nie!

Één so ‘n persoon is me. Imanishi (foto hierbo) van Marugame gemeente, met wie ek ‘n ruk gelede ná ‘n erediens gesels het. Ek deel haar storie met haar toestemming. Op 81-jarige ouderdom het sy sleg geval, en haar been, hand, skouer, en 7 ribbes gebreek, én haar gesig was stukkend. Sy het vir God geskree, “Vat my eerder, Here!” Maar in haar nood het sy aan haar man gedink. Hy het ‘n beroerte gehad, en sy moet hom versorg. “Ek kan nie my man alleen agterlaat nie”, het sy gedink. Sy vertel verder hoedat die klein gemeente (van ongeveer 10 mense) se ondersteuning haar maande lank (terwyl sy in die hospitaal was) gedra het. En hoe sy net eenvoudig geweier het om handdoek in te gooi, al was die herstelpad steil en swaar. “Die Here, en my broers en susters sal my mos deurdra”, herhaal sy. 

‘n Ander tannie het nou die dag op 86-jarige ouderdom saam met twee ander vroue, ‘n koevert met baie kontant in, in China ingeneem, as bydrae vir ‘n kinderhuis wat ons kerk (Reformed Church in Japan) daar ondersteun. Haar seun – ‘n predikant kollega van my – is enkele weke voor haar brawe tog gestop deur Chinese polisie-offisiere, toe hy dieselfde probeer doen het. Maar sy ma het nie een oomblik geskrik om die uitdaging wat haar seun nie kon voltooi, te gaan afhandel nie. Ek sou ek nog baie stories kon deel van leraars wat op 80- of selfs 90-jarige ouderdom nog aktief in die kerklike bediening is in Japan. Sommige van hulle plant selfs nuwe kerke … dié verhale getuig van dapperheid en vasbyt, kom wat wil! 

Die skadukant van dié inspirerende verhale is egter: hierdie generasie ouer mense is aan die uitsterf. Die kerk in Japan se voortbestaan is op die spel. En dáárom is die fokus op jong mense en kinders nou netso ontsettend belangrik, vir die kerk van môre in hierdie uitdagende konteks. 

Bid asb. saam met ons vir Japan se Christene – oud en jonk. Én, vertrou saam dat die Here nog jongmense sal roep en stuur uit Suid-Afrika na Japan. In besonder dink ons aan Elmar en Nadine Du Rand, wat tans as sendeling-kandidate ondersteuning werf om DV in Maart 2019 hierheen te kom.         

                                             
Baie dankie vir jou ondersteuning vir en meelewing!
Stéphan, Carina, Annlie, Cornelius, Lodewyk en Stephan

GEBEDSVERSOEKE vir Nov. 2018

Dank die Here saam met ons vir:

‘n Geseënde Oktobermaand, propvol bedienings-geleenthede.

Baie sinvolle ontmoetings by o.a. RCJ sinode, plaaslike kerk-piekniek. 

Goeie preek-geleentheid in Okayama, met verrykende tye saam ná die erediens.

Carina se ouers, Tobie en Annalie de Wet, wat ons ondersteun en bemoedig op baie maniere.

Volgehoue finansiële- en gebeds-ondersteuning vanuit SA’e gemeentes en individue, asook wyer. Dit bly wesenlik belangrik vir ons voortgaande werk hier.

Vra vir die Here se sorg & genade vir:

Carina se tuisskool dagtake en gasvryheids-bediening veral vir kinders in ons buurt.

Stéphan se klasgee, interaksie met kollegas en studente, velerlei kerklike verantwoordelikhede. 

Sy aanbieding van seminare en preke in Hiroshima (3-4 Nov), Okinawa (17 Nov.) en Okayama (25 Nov.), asook by ‘n spesiale symposium saam met ‘n Lutherse kweekskool in Kobe (16 Nov). 

Rigting-gewende gesprekke met RCJ Shikoku Ring en ons plaaslike gemeente in Kobe, oor ons (Stéphan en Carina se) toekomstige rol en bedieninge.

Missie Japan bestuur se belangrike gesprekke met die Du Rands, begin Nov.

Venster op Japan #3 – 29 Sept. 2018

Diakonia in Japan (geskryf deur Tobie de Wet)

Liewe familie, Vriende en Voorbidders,

Goeie more vanuit ‘n papnat Japan waar ons ons gereed maak vir nog ‘n sterk TIFOON wat op Japan afpeil en ons vanaf Sondag gaan tref.

Vandag (Saturdag 29 Sept) doen Stephan ‘n opvolg-seminaar oor “DIAKONIA” by die Westelike Ring van die RCJ hier in KOBE.

Die eerste deel (van verlede Saterdag) het gegaan oor die geskiedenis van DIAKONIA in die Christelike Kerk vanaf die heel eerste gemeente in Handelinge en deur die eeue heen tot vandag.

Die Tweede Deel van vandag handel oor die betekenis van DIAKONIA en die praktyk met ‘n vergelykende studie tussen DIAKONIA in SA (veral in/vanuit die NGKERK) en in Japan (veral in/vanuit die Christian Reformed Church of Japan).

Stephan se vakgebied is eintlik PASTORALE SORG (die geestelik-emosionele/psigiese versorging van mense) maar dit kan natuurlik nooit geskei word van DIAKONIA nie (die konkreet-fisiese versorging van noodlydenes). Hy is egter versoek om vanuit sy Suid Afrikaanse agtergrond en ervaring navorsing oor DIAKONIA te doen (onlangs het hy ook ‘n konferensie oor DIAKONIA in die Nederlande bygewoon en ook ‘n lesing moes aanbied) en vir die RCJ hieroor ‘n seminaar aan te bied as deel van die Kweekskool se jaarlikse toerustings seminare.

“DIAKONIA in JAPAN”

Soos reeds in ‘n vorige skrywe verduidelik, is Japan se nood nie in die eerste plek fisies en materieel soos in ander Asiatiese lande, sommige Midde Oosterse lande, meeste Afrika en Suid Amerikaanse lande, asook selfs in baie Westerse lande nie.

Dis is beslis geestelik, emosioneel (psigies) en sosiaal. Japan het byvoorbeeld die hoogste selfdood syfer in die wereld met gemiddeld meer as 20,000 mense per jaar wat hulle eie lewe neem, basies agv van sosiale, emosionele, psigiese faktore.

Japan word wel gekenmerk deur natuurrampe soos aardbewings, tsunamies, tifone, vloede en oorstromings en grondverskuiwings (“mud slides”) wat gereeld skrikwekkende fisies-materiele gevolge en lewensverlies het. 

Sedert ons vir die eerste keer in 1974 na Japan gekom het, het ons self ook tifone en aardbewings beleef. Ons het egter op daardie stadium weining van die kerk se DIAKONIA (konkreet-fisiese betrokkenheid by slagoffers) gesien, bloot omdat daar nie regtig sulke fisiese nood sigbaar was nie….  Die Kerk van Japan (ook die RCJ) was in elk geval maar redelik na binne gekeer in ‘n poging om as ‘n klein minderheid self te oorleef in ‘n totaal nie-Christelike omgewing. Die enigste vorm van “uitreik” na buite wat ons geken het was spesiale evangelisasie dienste waar mense van buite na die kerk genooi is. Verder was dit maar sendelinge wat veral deur middel van “Engelse klasse” en ander vorme van “VRIENDSKAP-EVANGELISASIE” probeer het om by die nie-Christene uit te kom….

In 1995 gebeur die GROOT aardebewing in die hawestad van KOBE. 

Ons was toe terug in SA (Die woonstel waarin ons voor dit gewoon het, is totaal deur die aardbewing met die grond gelyk gemaak.. So ook die kerkgebou waar ons aanbid het). Snelwee het inmekaar geval. Dit het skrikwekkende verwoesting en groot ellendes in die groot hawestad Kobe veroorsaak. 

Dit was ‘n geleentheid vir die Kerk om regtig praktiese “DIAKONIA” te beoefen. 

Die Kweekskool van daardie tyd is byvoorbeeld in ‘n toevlugs-oord en versorgings sentrum ingeruim om slagoffers te akkommodeer.

Die groot drie-dubbele ramp in Noord-Oos Japan (SENDAI) van 2011

In 2000 is ons weer terug in Japan.

11 jaar later, in die jaar van ons aftrede, 2011, vind die groot drie-dubbele ramp in Noord-Oos Japan plaas (‘n geweldige aardbewing gevolg deur ‘n reuse tsunami wat alles meesleur en ‘n kernkrag ongeluk wat ‘n wye gebied met radio-aktiewe stof besmet). 

Soos nooit van te vore reageer die Kerk in Japan op hierdie verwoesting en ellende met ‘n DIAKONIA bediening. 

Dit behels huise skoonmaak en herstel, die voorsiening van voedsel en ander basiese benodigdhede, en talle ander fisiese en konkrete aksies ter verligting van mense se fisies-materiele nood. 

Kerke vanoor die hele wereld (ook ons NGKERK) kom help. 

Die RCJ is op die voorpunt van hierdie uitreik na mense in nood met die jong leraar, Ds Tateishi wat onmiddelik betrokke raak, saam met sy gemeente en honderde “volunteers” vanoor die hele Japan en ander werelddele wat kom help (Ek en Annalie is bevoorreg om daardie jaar en ook die volgende 2 opeenvolgende jare elke keer vir drie maande fisies betrokke te kon wees). Tot vandag toe nog is die kerk daar betrokke. 

Hierdie onselfsugtige (net onvoorwaardelike liefdesdiens sonder enige “bymotiewe”) en volgehoue diakonia van die kerk het soos niks anders nie-Christene met ander oee na die kerk en die Christendom laat kyk en meer ontvanklik vir die evangelie gemaak. Wonderlike verhoudinge is oor die afgelope 7-plus jare gebou en vertroue in die Kerk en Christendom gewek (soos wat daar nooit van te vore in hierdie konserwatiewe Boedistiese en weerstandige arbeidsveld was nie).

Die dubbele aardbewing in Kumamoto van 2016

In 2016 met die dubbele aardbewing in Kumamoto (en duisende na-skokke oor ‘n paar maande) is ons “heel toevallig” weer in Japan. Weereens is ons bevoorreg om die klein gemeentetjie van die RCJ tydens hierdie tyd te besoek en vir ‘n paar dae deel te wees van die kerk se DIAKONIA teenoor die slagoffers. 

Met die finansiele hulp vanuit SA is Stephan saam met die Kweekskool studente gereeld betrokke. Daardie bediening gaan steeds voort en dra vrug. 

Een dame wat daardie tyd vir die eerste keer na die klein RCJ kerkie gekom het vir fisiese hulp en wat tydens die betrokkenheid van die Kweekskoolstudente deur Stephan beraad is, is hierdie jaar gedoop met Pinkster) en getuig dat dit agv die aarbewing en Stephan se verduideliking van die Evangelie is, dat sy God en vrede gevind het.

2018 : Japan STEIER onder opeenvolgende NATUURRAMPE

Net voor ons nou na Japan gekom het beleef Wes-Japan een van die ergste reens, vloede en oorstromings in sy geskiedenis wat weereens lewensverlies en groot skade en ellende veroorsaak. 

Weereens is die kerk gereed en besig om diakonaal betrokke te wees. 

Die afgelope dekade steier die mense van Japan onder die aanslae van hierdie natuurrampe (soos ons in SA onder droogtes en brande). 

(“Even for a country accustomed to disasters, this year has been hard for Japan, starting with a volcanic eruption in January that rained rocks down on a ski resort, killing one person. July brought record-breaking heat that killed at least 80 people and sent over 20,000 to hospital for treatment, along with torrential rains in western Japan that set off floods and landslides, killing more than 200 people. Just two days after Typhoon Jebi hit in September, the northernmost main island of Hokkaido was rocked by an earthquake that set off landslides, knocked out power throughout the island and killed at least 44 people.”)

Vandag is ‘n volgende TIFOON (met die naam TRAMI) op pad na ons. 

Vliegtuie en treine kom tot stilstand. Skole word gesluit. Belangrike kerkbyeenkomste is reeds afgestel…..

Kom dink aan ons broers en susters hier (soos hulle ook aan ons dink) en bid vir die kerk en Christene van Japan.

Bid, nie net vir veilige bewaring en die Here se voorsiening in eie fisiese, sosiale en psigiese nood nie, maar veral dat die kerk hier net meer en meer sy DIAKONALE roeping en taak onder die mense van Japan buite die kerk, sal besef en konkreet uitleef tenspyte van eie fisiese swakheid, min getalle en gebrekkige finansiele bronne.

Bid vir die Here se seen en seel op die diakonale bediening van die kerk.

Kliek hier om Venter op Japan #2 te lees

Venster op Japan #2 – 26 Sept 2018

Die GROOT doring in die vlees (geskryf deur Tobie de Wet)

Gisteroggend (Dinsdag) by die Oggend Chapel van die Kweekskool was die prediker ‘n Koreaanse dame en ‘n dosent in Grieks.In perfekte Japannees het sy ‘n aangrypende boodskap uit 2 Korintiers 12 gebring na aanleiding van Paulus se “doring in sy vlees” waarvoor hy drie-maal gebid het dat dit tog van hom weggeneem moet word, maar die Here se antwoord was: “My genade is vir jou genoeg, My krag word in swakheid volbring.” Paulus se gevolgtrekking: “Baie liewer sal ek in my swakhede roem, sodat die krag van Christus in my kan woon.” Sy praat oor die “dorings” waarmee ons almal in ons bediening vir Christus worstel, die negatiewe dinge, struikelblokke, teenstand, kritiek, persone, ervarings ens., die dinge wat die Here gebruik om ons nederig en afhanklik van Hom alleen, sy genade en sy krag te hou. Dan beklemtoon sy dat in haar lewe en bediening hier in Japan haar grootste “doring” die Japannese taal is. Niemand besef dit nie, maar dis hier diep binne ‘n daaglikse worsteling.

In SA is ek dikwels gevra wat ons grootste struikelblokke as sendeling in Japan is. My antwoord was altyd: “In die heel eerste plek: Die Japannese taal. In die tweede plek: Die Japannese taal. In die derde plek: Die Japannese taal….” Vanoggend terwyl ons saambid, vertel Stephan hoe hy gister ‘n halfuur lank gesukkel het om een sin korrek in Japannees te vertaal in sy voorbereiding vir ‘n opvolg 2-uurlange seminaar wat hy komende Saterdag moet doen (Was darem niedie geval met al die sinne nie….!). Op my vraag hoe hy sy werk as dosent sou beleef het indien dit bv. in SA en in Afrikaans of in Engels kon gewees het, was die onmiddelike antwoord: “Een groot vreugde!”


Self na twintig jaar as sendeling in Japan het ek nie kans gesien om meer as twee preke per maand in Japannees voor te berei nie (As predikant in SA, alleen in ‘n gemeente, moes ek 2 preke per week, weeklikse bidure, Bybelstudies ens. voorberei). Stephan preek gereeld in gemeentes en by die Kweekskool chapel-dienste en bidure, doen seminare by gemeentes en by Rings- en predikante konferensies, en dit BO en BEHALWE sy weeklikse lesings hier by die Kweekskool, ALLES IN JAPANNEES, uitgeskryf in die Japannese skryftekens waarvan daar ‘n paar duisend is…!!

Vir elke sendeling in ‘n ander kultuur en taal bly kultuur en taal twee van die hoogste berge om te klim (En jy kom natuurlik nooit bo nie….). Wat dit in Japan en spesifiek in die Christian Reformed Church of Japan soveel moeiliker maak, is dat ons hier nie net te doen het met die hoogste geletterde nasie op aarde nie, maar ons ook in ‘n Kerk en ‘n Kweekskool bevind waar die standaarde van Teologie, Skrifuitleg en prediking van die hoogste in die hele Christelike wereld is. Die emosionele spanning wat hierdie eise en verwagting op die sendeling plaas, is ‘n “doring” waarvoor jy daagliks God se genade benodig.


Bid asseblief daagliks dat “Sy GENADE GENOEG sal wees” vir ons sendelinge en dat “sy KRAG in hulle SWAKHEID volbring sal word.”
Dieselfde geld vir Carina as huisvrou en mede-sendeling, wat wel nie nodig het om lesings, preke, seminare en bidure voor te berei nie (nog nie), maar wat elke dag in Japannees moet kommunikeer (selfs haar kinders Japannees moet leer lees en skryf!), en Sondag vir Sondag in ‘n Japannese erediens en ander byeenkomste moet sit sonder om regtig te verstaan, deel te neem, by te dra, te beleef en geestelik gevoed en opgebou te word.
Die kinders klim ook hierdie berg, alhoewel hulle dalk nie so bewus is van die spanning wat dit tot gevolg het nie. Hulle spreektaal is Afrikaans, hulle tuisskool onderrig is in Engels (die taal waarin hulle die vlotste is) en die taal met hul Japannese maatjies en in die kerk is Japannees. In die erediens is daar wel ‘n “kinder-moment” waar die dominee spesiaal met die kinders praat, maar ons is bevrees dat die Van der Watt kinders baie min, indien enigiets, op hierdie stadium verstaan.

Kliek hier om Venster op Japan #1 te lees

‘n Venster op Japan #1 – 17 Sept 2018

 

Laat ons asseblief vir julle ‘n VENSTER OP JAPAN wees

Tobie en Annalie De Wet in Kobe, saam met jarelange Japannese vriende

Liewe Vriende en Voorbidders,

Vandag (Maandag 17 September) is presies 3 weke van ons 12 weke (3 maande) in Japan verby…

Die skok en teleurstelling met ons visums en die “verbod” om aan enige “godsdienstige aktiwiteite” deel te neem is min of meer verwerk, die uitmergende hitte van die somer is min of meer verby en Annalie se vreemde maagaandoening ook baie beter. Die afgelope drie weke was tog vir ons ‘n mooi, positiewe en vrugbare tyd saam met ons kinders en kleinkinders en saam met ons Japannese broers en susters.

Gister (Sondag) het ons hier by die plaaslike gemeente van Kita-Kobe (waar Carina lidmaat is) geluister na ‘n uitstekende preek deur die plaaslike leraar uit Handelinge 2 oor die kenmerke van ‘n Geesvervulde gemeente. In diepte vers-vir-vers Skrifuitleg met inspirerende toepassing. Ons is opgewonde oor die “nuwe” leraar, ds Nezu (die vorige een het so pas afgetree), sy mooi nederige gesindheid en sy deeglike voorbereiding en uitstekende Skrifuitleg.

More (Dinsdag) het ek en Annalie ‘n belangrike ete-afspraak by Osaka stasie (ongeveer 1 uur 30 minute per bus en trein van hier) met twee vriende uit Fukuoka, Kyushu (die Suid Eiland waar ons destyds 7 jaar gewoon en gewerk het), beide nie-Christene.

Ons is dankbaar om hier te wees en waardeer almal se belangstelling en gebede. Ons bly diep bewus daarvan dat ons hier is as gestuurdes en verteenwoordigers van Missie Japan en ons kerk in SA. Daarom kyk ons vorentoe na die res van ons tyd in Japan en vra onsself die vraag: Wat is ons rol gedurende hierdie tydperk?

Natuurlik, soos reeds duidelik beklemtoon is, is dit om te fokus op “sendelinge-versorging” van ons eie sendeling-kinders. Dit is ons groot voorreg en vreugde! Daaroor skryf Stéphan:

Ons glo dat dinge nie toevallig so uitgewerk het rakende die visum kwessie nie. Die Here se beskikking was anders as wat ons almal verwag het, maar dis goed so. Nou is daar meer geleenthede vir ons en (pa) Tobie en (ma) Annalie om mekaar se teenwoordigheid rustiger te beleef. Hulle hier-wees is nou op ’n dieper vlak bemoedigend, want hulle self kry ook kans om minder te skarrel, en meer bloot net te ‘wees by ons’. Soos min (of eerder waarskynlik geen) ander mense het hulle nou opnuut vir ons iets van die vleesgeworde Woord kom word. Al is dit net vir ’n tydjie, gee dit ons nuwe krag en bring dit troos, waarvoor ons uiters dankbaar is!”

Verder op ons program is betrokkenheid by die plaaslike gemeente (waar Carina lidmaat is), en by die Kweekskool (daaglikse bidure en “chapel-“dienste) en besoeke aan enkele ander gemeentes (Tokushima, Okayama, Otsu en Takarazuka). Terselfdertyd wil ons graag ‘n VENSTER wees waardeur julle saam met ons hier na Japan kan kyk en saam kan bid.

Buiten vir die wonderlike voorreg om in hierdie pragtige land en tussen hierdie besondere nasie, vir wie ons soveel bewondering en waardering het, te kan wees, saam met ons kinders en klein-kinders kwantiteit en kwaliteit tyd deur te bring en hulle te geniet, en Sondae eredienste in verskillende gemeentes te kan bywoon en opnuut die gemeenskap van ons Japannese broers en susters te smaak, wil ons graag vir julle ‘n “venster” wees op Japan aan die anderkant van die aardbol, die kerk in Japan en op ons sendelinge sodat julle dalk meer konkreet saam met ons kan bid vir.

1) die mense van Japan, die miljoene rondom ons wat totaal buite die kerk en sonder enige kennis van die evangelie van Jesus Christus is (99+% van die 127 miljoen), vir mense en harte wat hul geestelike behoefte en nood sal begin besef, ervaar en begin soek na die Waarheid, na die “sin” en “doel” van hul bestaan en lewe op aarde, na ware geestelike vervulling, na die Enigste Bron daarvan, die lewende God, ons Skepper-Vader en Jesus Christus, ons enigste Verlosser-Here. Kom bid saam vir die soewereine werk van die Heilige Gees (“Die wind waai waar hy wil…”) in hierdie land en tussen hierdie mense;

2) die Kerk van Japan, die klein groepie Christen-gelowiges, die klein gemeentetjies (van gemiddeld 30 lidmate) verspreid oor die hele land, ons broers en susters, vir geestelike herlewing, dat hulle, toegerus en vol van die Heilige Gees kragtige getuies van Christus sal wees teenoor hul nie-Christen gesinne, families, vriende, bure, kollegas, land. Kom bid saam vir hierdie klein minderheid Christen-gelowiges in ‘n oorweldigende nie-Christelike samelewing met soveel fisiese, sosiale en geestelike struikelblokke en uitdagings;

3)  ons sendelinge (Missie Japan sendelinge: Die van der Watt-gesin, die Olivier-gesin en die Du Rands op pad na Japan, asook die honderde ander sendelinge) wat daagliks woon en werk in hierdie veel-eisende samelewing, moeilike taal, vreemde kultuur, geslote volk gebonde deur hul godsdientige tradisies en materialisme. Kom bid saam vir ‘n intieme verhouding en onafgebroke wandel met die lewende Here Jesus, ‘n Geesvervulde lewe, ‘n groeiende roepings-besef, daaglikse selfverloenende gehoorsaamheid gedronge deur die liefde van Christus, bonatuurlike krag tot geduldige volharding te midde van soveel struikelblokke en teleurstellings (meestal deur gebrek aan sigbare vrug) en uitdagings, biddende en vaste vertroue op God en sy Gees om hulle te gebruik in die saai van die saad van sy Woord en om op Sy tyd die vrug te gebied.

Ons sal dus graag iets meer van die lewe en bediening van Stephan en Carina vertel en sporadies van die gemeentes, leraars, lidmate en kweekskool studente aan julle voorstel met die oog op meer gefokusde voorbidding.

Groete in Christus

Tobie en Annalie (uit Kobe, Japan)

 


 

Die onderstaande is slegs vir diegene wat belangstel om bietjie verder en dieper te lees en te verstaan oor SENDING en/of EVANGELISASIE in Japan “BINNE en/of BUITE” die kerk.

‘n Goeie vriend vra, veral ook na aanleiding van die “verbod” van die Japannese Immigrasie dat ons nie met ons “toeriste visum” aan enige amptelike godsdienstige aktiwitiete mag deelneem nie, oor sending- en evangelisasiewerk in Japan “binne die kerk” en/of “buite die kerk,” wat is prakties moontlik en toelaatbaar en hoe dit ons raak.

Ek probeer soos volg verduidelik:

Die vraag / opmerking oor sendingwerk (evangelisasie…) “binne en/of buite die kerk,” en wat is prakties moontlik, is ‘n belangrike vraag en om daaroor te dink en te gesels is goed vir onsself en vir ander om sendingwerk veral ook in ‘n land soos Japan beter te verstaan en beter te kan bid.

‘n Mens sou eerstens wou reageer en beklemtoon dat evangelisasie-werk eintlik meer buite die kerk as binne die kerk moet gebeur. Eintlik behoort diegene wat reeds “buite die kerk” ge-evangeliseerd is, nou “binne die kerk”  geestelik opgebou en toegerus te word vir hulle evangelisasie-werk “buite die kerk.” Soos seker in meeste sendingvelde werk dit egter nie so eenvoudig nie.

Sending- en/of evangelisasiewerk buite die kerk

Baie van ons is goed vertroud met sendingwerk in Israel onder die Jode. Mens kan ook kyk na sending in Moslemlande. Onsself het ook gewoon en gewerk tussen Moslems in PE. Ons het sendeling-kollegas, goeie vriende wat in Basra, Iraq onder Marsh Arabiere sendingwerk doen. Hulle werk basies “buite die kerk” dmv ‘n amper “sekulere diensorganisasie” en fokus op praktiese dienswerk en suiwer “vriendskap evangelisasie” met die klem op konkrete projekte van liefdesdiens en verhoudings- en vertroue bou.

Geleenthede om die evangelie “buite die kerk” direk in woord oor te dra is baie beperk en neem dikwels baie lank voordat dit gedoen kan word en dan met baie groot versigtigheid en sensitiwiteit. Nie noodwendig uit vrees vir jou eie lewe nie, maar uit vrees dat jy deure en harte eens en vir altyd mag toemaak eerder as “sagmaak.”

Dit is “harde” langtermyn sending/evangelisasie, dikwels met weinig onmiddelike of korttermyn sigbare vrug, wat geweldige geloofsvolharding, daaglikse selfverloening en baie gebed sowel as baie morele, geestelike en gebeds ondersteuning van Stuurders en Ondersteuners vra om nie moedeloos te word en op te gee nie. Dit is ook baie waar van sendingwerk in Japan.

Alhoewel ons in Japan volkome godsdiensvryheid geniet, geld dieselfde beginsel ook hier. Hier is die klem hoofsaaklik (uitsluitlik?) op”vriendskapevangelisasie” en verhoudinge bou.

Vir praktiese dienswerk gerig op Japannese se fisiese en materiele nood, soos in tweede en derde werelde (Iraq, Afrika, ander Asiatiese lande ens.) met duisende konkrete fisiese en materiele nood, is hier in Japan egter weinig, indien enige moontlikhede. Japan is in die volste sin van die woord ‘n Eerste Wereld land en nasie met bitter min sigbare fisiese behoeftes (behalwe natuurlik wanneer `n skielike ramp Japan tref, soos die tsunami van 2011, die groot Kumamoto aardbewings van 2016 en die groot reens en vloede van vanjaar). Normaalweg is Evangelisasie uit en uit eenvoudig die maak en bou van vriendskapverhoudinge en vertroue.

Selfs dit is nie so eenvoudig in Japan nie. Hier is wel volkome godsdiensvryheid, maar die Japannese kultuur, goddienstige agtergrond (godsdiens, kultuur en nasionaliteit/Japannese identiteit is in-een gemeng), Japannese samelewing, lewenswyse, Japannese se vol program elke dag van die week, hulle geslotenheid, psigiese ingesteldheid teenoor enigiets van buite, absolute klem op uniformiteit (almal moet dieselfde dink en doen en andersheid is ‘n euwel: “Die spyker wat uitsteek moet ingeslaan word!”) ens. ens. maak selfs vriendskap evangelisasie (om by mense uit te kom en goeie verhoudinge te bou) baie-baie moeilik en tydsaam. Toe ons in 1974 die eerste keer in Japan gekom het, is aan ons vertel: “In Japan there are walls everywhere, walls around the houses en walls around people`s minds…”

Japan word, met reg, genoem “die begraafplaas van sendelinge.” Die talle mure is net eenvoudig te hoog en te dik. Baie gee eenvoudig moed op en wyk uit na “makliker,” oper (toegankliker) en “meer vrugbare” sendingvelde, of gaan “huis toe.”

Sending- en/of evangelisasie binne die kerk

Dit is ons ondervinding dat werklike direkte evangelisasie eintlik eers “binne die kerk” gedoen word wat Japan betref. Buite die kerk bou ons verhoudinge en leef ons die lewe van Christene sodat ons vriende mettertyd agterkom ons (die Christene) het dalk iets wat hulle nie het nie. Ons nooi ons vriende gereeld uit na spesiale evangelisasiebyeenkomste “binne die Kerk” waar hulle iets van die gemeenskap van gelowiges, onderlinge liefde en warmte, die positiewe atmosfeer van die kerk ervaar, en ook blootgestel word aan die verkondiging van die Woord.

Vir ‘n baie lang tyd verstaan hulle weining van die inhoud van die prediking en is dit dalk meer die onderlinge verhoudinge wat hulle aantrek en weer laat kom. Wanneer hul belangstelling egter geprikkel is, word hulle uitgenooi om ‘n persoon-tot-persoon Bybelstudie te doen. Dit kan natuurlik normaalweg lank neem voordat so ‘n persoon gereed en bereid is om gedoop te word. Doop is ‘n geweldige groot stap vir ‘n Japannees met talle verreikende implikasies vir hom in sy gesin. Aan die anderkant is selfs die doop eintlik maar die eerste stap tot ‘n lang pad van dissipelmaking….

Binne of buite die Kerk?

Wat is die implikasies van bogenoemde vir ons drie maande in Japan met die verbod om by praktiese sendingwerk betrokke te wees veral dan binne die kerk met Woordbediening?

1) My persoonlike bediening in Japan was veral Woordbediening en daarvoor het ons ook hierdie keer gekom (‘n Hele program van prediking elke Sondag in verskillende gemeentes). Woordbediening was en is basies toegespits op die Christene om hulle in hul geloof te versterk, maar die hoogtepunt elke keer was en is wanneer in ‘n erediens ‘n nie-Christen (uitgenooi deur onsself, of aangemoedig deur ‘n Christen-vriend, of om’n ander rede) die kerk binnekom, soms selfs vir die heel eerste keer in sy/haar lewe, en aan die Woord blootgestel word.

Hopelik kry ek hierdie keer af en toe geleenthede om “binne die kerk” wel in ‘n groeteboodskap ook my persoonlike getuienis te lewer wat dalk vir ‘n “soeker” iets kan beteken. Daarvoor bid ons. Hier het elke saadjie, klein of groot, elke geleentheid, hoe gering ook al, ewigheids betekenis.

2) Ons beplande besoeke aan gemeentes was eintlik meer om ons broers en susters te bemoedig en te versterk, al is dit dan net om hulle te verseker dat ons hulle nie vergeet het nie en dat die Kerk in SA vir hulle bid. Dit as sodanig is natuurlik vir hierdie Japannese Christene van groot waarde, omdat die gemeentes bitter klein is en Christene baie ge-isoleerd is. Ons is dikwels in die verlede bemoedig deur die Japannese kerk met die woorde: “Net jul teenwoordigheid is al genoeg…” Hier by die Kweekskool waar ons bly, neem ons aan sommige Kweekskool aktiwiteite deel waar ons ook met die teologiese studente (toekomstige leraars) ontmoet en vir hulle kan bemoedig.

3) Vriendskap evangelisasie was in ons 20-plus jare ‘n integrale deel van ons “buite die kerk” bediening deur bv. Engelse klasse te gee, mense vir Kersfees en ander geleenthede na ons huis te nooi, goeie verhoudinge te bou en dan sulke mense dikwels na spesiale evangelisasie dienste “binne die kerk” uit te nooi. Met die groot tsunamie van 2011 was ons egter wel ook (vir die heel eerste keer van ons werk in Japan) intens betrokke “buite die kerk” by praktiese en konkrete “liefdesdiens” in die vorm hande arbeid van huise help skoonmaak ens.

NB: Vir vriendskap evangelisasie is permanente langtermyn woon onder mense absoluut noodsaaklik (Destyds toe ons in ‘n plek begin werk het, is die betekenisvolle vraag aan ons gestel: “Hoe lank beplan julle om hier te bly?” ‘n Opmerking wat bedoel dat indien julle julle nie langtermyn hier tussen ons vestig nie, kan ons julle nie regtig leer ken, vertrou en waag om op jul boodskap te reageer nie….). Dit is wat voltydse sendelinge kan en MOET doen. Daaroor is ons baie realisties. Ons kan maar net ons sendelinge en die kerk se hande probeer versterk op ‘n baie geringe manier gedurende ‘n kort tydjie hier. Dit geld natuurlik basies vir alle korttermyn uitreike.

Wat ons wel reeds beleef het, is dat van ons nie-Christen vriende van vorige jare reeds met ons gekontak het en ons besoek het en/of wil besoek. Dit bied verdere geleenthede om “buite die kerk” uit te reik en voort te gaan om saadjies te saai en nat te maak.

4) Soos, a.g.v. die visum-verbod, besluit is dat ons ons moet toespits op “sendelinge-versorging,” beskou ons hierdie eksklusiewe taak gladnie as gering nie. Inteendeel, dit is ‘n uiters nodige en noodsaaklike deel van die kerk se sendingtaak, naamlik om die sendelinge wat ons uitstuur, teen geweldige finansiele koste en fisiese opofferings, gereeld en deeglik te versorg op alle moontlike maniere —- gebed, finansies, besoeke, praktiese hulp en bystand, berading, bemoediging, ens. ens. —- om te verseker dat hulle nie ook net nog ‘n sendeling-“ongeval” word nie.

Ons het self destyds ons eie veral geestelike en emosionele behoefte aan sulke versorging akuut ervaar (en gemis) en ons sien dit nou opnuut in die lewens van ons sendeling-kinders. Ons hoor en lees dit ook gereeld van ander sendelinge.

Nuusflits – 1 Sept. 2018

Naby Takayama (Sendai, Japan)

Read this post in English by clicking HERE.

Bemoedig in ‘n nuwe seisoen

Wees gegroet uit ‘n kalmer en koeler Kobe …
 
Dodelike somer agter die rug
Met hittegolwe, vloede, tifone en aardbewings wat sedert middel Junie hul tol ge-eis het, hang die nadraai van alles nog soos ‘n donker wolk oor Japan. Op klein, maar betekenisvolle maniere het plaaslike kerke uitgereik en ingespring met ondersteunings-aksies. Natuur-rampe is nou amper nie meer die uitsondering nie, maar eerder die reël hier!
 
‘n Nuwe seisoen en ‘n vol huis
Intussen het ‘n nuwe seisoen en kwartaal aangebreek, en is ons lankal weer op volspoed wat werk aanbetref. Ons jaarlikse verlof was regtig geseënd, al sou ons graag meer fisies wou rus as wat moontlik was. Die verswelgende Japannese somers laat jou maar soos ‘n uitgewringde waslap voel, maak nie saak waar jy jou bevind in dié land nie.  
 
Genadiglik het ons kort na ons terugkeer na Kobe, die groot voorreg beleef om Carina se ouers by ons aan huis te ontvang. Hulle teenwoordigheid, omgee, gebede, praktiese hulp in die huis en met ons kinders ens. bemoedig en troos ons diep. Hulle is hier vir 3 maande, basies t.w.v. ons ondersteuning, al was die aanvanklike plan ook dat langer sou kom en baie gemeentes sou besoek en bedien. Visum probleme het die planne gestuit, maar dis nie die einde van die storie nie! (Pa) Tobie vertel self meer, lees gerus hier.
 
Kerklike bediening en geleenthede (fokus: diakonia)
Einde Augustus het ek (Stéphan) die voorreg gehad om Kampen (Holland) te besoek om ‘n kort aanbieding te doen oor diakonale werk in Japan en SA n.a.v. onlangse natuurrampe. Die konferensie wat ek bygewoon het (met eie navorsingsfondse) was getiteld “Education, Formation and the Church”. Dit was ‘n goeie kans om kerklik-akademiese netwerke te verdiep, en heelwat te leer by nuwe gespreksgenote. 
 
Verder het ek ook vroeg in September by RCJ Sonoda gemeente (naby Osaka) ‘n spesiale evangelisasie-diens gelei, en daarna ook kans gekry om meer te deel oor die NG Kerk se huidige rol in die uitdagings van die Suid-Afrikaanse samelewing. Dit was ook baie lekker en spesiaal dat (pa) Tobie kon bywees en iets van sy eie ervaringe kon deel in die verband. 
 
Die volgende twee Saterdae (22 en 29 Sept) is ek genooi om vier lesings aan te bied oor die geskiedenis, asook die relevansie van diakonale werk in Japan en wyer. Ek leer baie in die proses, en is opgewonde oor wat die Here aan die doen is deur Sy kerk op dié terrein. Die volgende storie getuig ook hiervan …
 
Omgee-harte bring breë glimlagte
Nioma Venter van Diaconia Wes-Kaap is aan die woord:
Ek moet eenvoudig hierdie deel. In 2011 na die tsunami in Japan, bied ‘n klein gemeentetjie in Kumamoto ‘n veilige plek vir kinders wat getraumatiseer is deur die ramp. Sedertdien het hulle Saterdae ‘n uitreik na kinders. Met die droogte in die Wes Kaap, reik hierdie gemeentetjie met sy skrale 20 lidmate na ons uit. Ons konnekteer hulle met die gemeente in Frazerburg toe hulle ‘n dankoffer wil stuur om droogte te verlig. In die proses voel ons in ons kantoor by Diaconia, dat ons ietsie wil stuur vir die kinders van Kumamoto. Ons hekel toe beertjies. Elkeen het op sy ruggie ‘n rugsakkie met ‘n woordlose boekie wat die Evangelie in kleur oordra. Die beertjies is in Augustus op die vliegtuig gesit en vandag het ons hierdie fotos gekry! Dit is só kosbaar! (sien foto hierbo)
 
Ons bly afhanklik van jou gebede en ondersteuning (emosioneel en finansieël ook).
Baie dankie dat ons daarop kan staatmaak!
 
Vrede en seën,
Stéphan, Carina en die span in Kobe.

GEBEDSVERSOEKE

Asb. vir die Here se sorg en leiding m.b.t. die volgende sake:

  • Gemeentes wat steeds uitreik in gebiede wat deur natuur-rampe getref is in die somer.
  • Elmar en Nadine Du Rand wat ondersteuning werf in SA om as kandidaat-sendelinge te kom na Japan (vroeg in 2019).
  • Ons kinders – Annlie (11), Cornelius (9), Lodewyk (6) en Stephan (4) – se geestelike en emosionele ontwikkeling.
  • Carina se daaglikse voorbereiding en aanbied van tuisonderrig van ons kinders: dit bly baie veeleisend en uitdagend.
  • Die De Wets se tyd in Japan – dat dit vir ons maar ook vir baie ander mense tot seën sal wees.
  • Stéphan se klasgee, bediening in gemeentes, aanbieding van seminare (soos hierbo genoem), die voorbereiding en lewering daarvan.
  • Ons betrokkenheid en rol by RCJ Kita Kobe gemeente waar ons eredienste bywoon, en bid oor hoe ons dieper in ons buurt kan dien en uitreik. 
  • Vir meer gebedsversoeke, lees ook hier. 

Ramp-flits – 9 Julie 2018

Japan vloed

TO READ THIS NEWSLETTER IN ENGLISH, PLEASE CLICK HERE

Ons leef in ‘n tyd van buitengewone uiterstes. In Suid-Afrika is daar plekke (soos Fraserburg) wat onlangs binne een hele jaar minder as 100mm reën gekry het. In die afgelope 11 dae het 1687mm neergestort in ‘n dorp (Motoyama) in Japan! Dié stortvloed het sedert Vrydag op baie plekke riviere laat oorstroom. Die skade en verlies is oorweldigend!

In die kort nuusflits gee ek die nuutste kernfeite deur, en vra elkeen wat dit lees om asseblief in hierdie tyd te bid vir Japan.
Kliek ook hier (of hier onder) om ‘n kort video te sien, wat gisteraand (8 Julie) se TV nuus opsom.

  • 73 mense is dood, 63 vermis, honderde wag nog om gered te word
  • 2310 mense is tot dusver gered deur reddingspanne (met helikopters, bote ens.)
  • Reuse skade aan huise, paaie, brûe en infrastruktuur a.g.v. vloede, modderstortings
  • 1.2 miljoen mense het hulle huise ontruim in die proses
  • Een plek (in Gifu provinsie) het 987mm reën gekry binne 5 dae
  • Die grootste verliese is gely in 3 provinsies, nl. Okayama, Hiroshima en Ehime

Gister het ek gepreek by RCJ Okayama-Wes gemeente. Een lidmaat, mnr. O se huis is net-net nie oorstroom nie, maar die buurt waarin hy woon is heeltemal onder water. Hy het ‘n boodskap vir ons gestuur, terwyl ons in die kerk was en vir hom/hulle gebid het:
 
“Baie dankie vir julle omgee. Ek is veilig. Die noodreddingspan het ons (huis) ook uiteindelik bereik. Een persoon is sopas deur die helikopter gered. Baie mense uit die omgewing is vasgevang in noodskuiling sentrums. Dié wat wel by hulle huise kan uitkom, is heeltemal verdwaas deur die oorweldigende modder wat hulle huise deurspoel het. Ander kon wel by naburige dorpe uitkom vir hulp en lewensmiddele – soos minstens water. Baie bejaardes woon hier. As die watervlak nie sak nie, kan ons niks doen nie. Bid asb. vir die bewaring van mense hier se lewens en gesondheid.
 
Baie dankie vir jou meelewing en gebede hierin.
 
In Christus, 
Stéphan
 
NS: ons is geleë op ‘n hoër gebied buite Kobe, en het geen skade gely nie. Ons kantore by die kweekskool het baie amper oorstroom, maar ons kon gelukkig voorsorg tref. 

 

 


 

GEBEDSVERSOEKE:

1)      Dankbaar dat ons self veilig en ongeskonde is.

2)      Bid vir ons broers en susters in die geaffekteerde gebiede.

3)      Bid vir die duisende mense wat diep geraak is deur verwoesting en verlies.

4)      Bid vir soveel wat geliefdes verloor het en getraumatiseer is.

5)      Bid vir fisiese hulp vir mense wat beseer is en baie verloor het.

6)      Bid vir die heropbou-proses wat baie jare gaan neem.

7)      Bid vir die rol en getuienis van die kerk in hierdie tyd.

Nuusflits – 30 Junie 2018

Rysplant in Kobe

TO READ THIS NEWSLETTER IN ENGLISH, PLEASE CLICK HERE

Gegroet uit ‘n snikheet en sopnat Kobe. Dis reënseisoen in Japan en dag-vir-dag toenemend bedompig. Saam met emmers sweet wat aftap, val groter emmers reën. Laasweek het hier meer as 100mm binne een uur neergestort naby ons. Dié week word 300-400mm vir die omgewing voorspel.

Dis ook die laaste dae vir rys plant. Nou die dag het ‘n rysboer naby ons huis sy laaste land se rys geplant: sonder ‘n trekker, elke plant, een-vir-een, met die hand. Onkonvensioneel, dog diep seremonieel, geduldig en gevul met passie vir sy lewensroeping!
 
Verrassende bemoediging
Dit het my laat dink aan die realiteit van getuienis-werk in Japan. Om die evangelie hiér te deel, vat tyd. En dis haas onmoontlik sonder ‘n een-tot-een verhouding van wedersydse vertroue en leerbaarheid. Behalwe natuurlik as die Heilige Gees – soos dikwels die geval is – onverwags ons afgemete verwagtinge en pasklaar skemas verreweg oorstyg. Só het ek dit weer gister (1 Julie) beleef in Okayama, waar ek ‘n boodskap uit die Woord kon deel. 
 
Ná die erediens ontmoet ek ‘n vrou, vir die eerste keer … of so het ek gedink. Sy deel met my dat sy met diep emosie na die boodskap geluister het. Toe ek uitvra, verduidelik sy dat sy daardeur herinner is aan haar oorgawe aan God, amper drie jaar gelede. Groot was my verbasing toe sy onverwags voortgaan met: “Jy het kort voor dit ook hier gepreek. Die boodskap wat jy daardie dag gedeel het, het my oortuig om my lewe volledig aan God toe te wy. Nie lank daarna nie is ek gedoop, en sedertien aktief betrokke in die gemeente.” Ek was uit die veld geslaan van dankbare verrassing, want, al het ek en me. O nooit destyds persoonlik ontmoet nie, het sy die Lewende Woord ontmoet deur my stamelende en sukkelende woorde. 
 
En dieselfde refrein wat die afgelope 23 jaar op sleutelmomente my pad gekruis het, klink wéér helder op: “Verkondig die woord; hou daarmee vol, tydig en ontydig … bly jy in alle omstandighede nugter, verdra lyding, doen jou werk as verkondiger van die evangelie, voer al die pligte van jou bediening uit.” (uit 2 Tim 4:1-5). Hierdie teksgedeelte het die eerste keer in matriek in my hart weerklank gevind, en ‘n lewensroeping as bedienaar van die Woord het daar begin. Alle eer aan God!

RCJ Okayama-Wes gemeente ete, met Me. O in die middel (met blou hemp)

Op ‘n ander, nugter noot … oor die dood
Die lewe is vlietend. Miskien is dit die onlangse aardbewings – wat ook ons huis twee weke geskud het – wat my opnuut aan my sterflikheid herinner het. En daarmee saam die afgelope twee maande se preekreeks by ons tuisgemeente. Waarin ons leraar herhaaldelik die sin van ons lewens in die skadu van ons onvermydelike dood, verhelder het. Punt is, ons dae is getel, en daarom is daar ook ‘n ander refrein uit Psalm 90:12 in my gedagtegang die afgelope tyd: “Leer ons ons dae so gebruik dat ons wysheid bekom.”

Carina het ook onlangs hieroor dieper nagedink en geskryf – uit ‘n Japannese invalshoek – lees dit gerus deur hier te kliek.
 
Ons waardeer jou ondersteuning! Hou die spasie dop vir foto’s en meer nuus later in Julie en bid asb. saam vir die sake hieronder genoem.
 

Vrede, 
Stéphan, Carina en gesin

 


GEBEDSVERSOEKE
DANK DIE HERE SAAM MET ONS VIR:
  • Sy leiding in die oorgawe wat me. O gemaak het, en vir sy genade op haar pad as jong Christen.
  • ‘n Geseënde twee maande propvol geleenthede in die kerklike bediening en veel wyer.
  • Sewe studente wat pas gegradueer het by KRTS, waarvan ses voltyds in die kerklike bediening ingaan.
VRA SAAM MET ONS VIR SY SORG EN GENADE VIR:
  • Nuwe sendeling-kandidate, Elmar en Nadine Du Randt se werk om ondersteuning te werf vir hulle koms na Japan (DV Maart 2019).
  • Gys en Linda Olivier se lewe en werk by SEIWA Christenskool in Kochi – vir ‘n goeie rustyd tydens opkomende somervakansie.
  • Carina se tuisonderrig, eie taalstudie, dagtake, gasvryheids-bediening ens.
  • Stéphan se navorsing vir nuwe kurrikulum se opbou, en aanbiedings oor diakonale werk later vanjaar.
  • Sy besoeke aan RCJ gemeentes – Okayama en Kobe – vir preekbeurte (8 en 15 Mei) .
  • Sy boodskap by ‘n toerustings-byeenkoms vir lidmate van die RCJ Westelike Ring (6-7 Julie).

Pinkster Nuusflits – Mei 2018

‘n Getuienis-video
Click here for an English version of this newsletter

 

Groete uit Kobe, wat dag-vir-dag ontvou in ‘n lemmetjiegroen lente lushof.

Dit gaan goed met ons almal, opnuut bewus van die Here se sorg en ons totale afhanklikheid van Hom. Ons gebed is, “Leer ons ons dae so gebruik dat ons wysheid bekom.” (Psalm 90:12)

Die doel van die nuusflits is die deel van ‘n video (korter as 4 min)

Kliek op die rooi “play” knoppie hieronder.

Dis ‘n getuienis met die oog op Pinkster – ideaal vir gebruik in eredienste.

Baie dankie vir elkeen wat dit kan deel. Ons gebedsversoeke volg hieronder. Onthou ons asseblief in jou gebede.
Seën met Pinkster!
Stéphan, Carina en kinders
GEBEDSVERSOEKE
DANK DIE HERE SAAM MET ONS VIR:
  • ‘n Geseënde Aprilmaand – die begin van ons akademiese jaar.
  • Baie sinvolle ontmoetings met allerlei gaste wat ons besoek het, o.a. uit SA en Rusland.
  • Agt nuwe studente wat goed aanpas en vorder by KRTS.
  • Sy leiding met die bekering van Hiromi (skuilnaam) vir wie ons lank gebid het.
VRA SAAM MET ONS VIR SY SORG EN GENADE VIR:
  • Hiromi se nuwe lewe as Christen, haar getuienis teenoor haar gesin.
  • Carina se gesondheid, tuisonderrig dagtake, gasvryheids-bediening ens.
  • Stéphan se klasgee, navorsing vir nuwe kurrikulum se opbou.
  • Sy besoeke aan Fukuoka en Osaka vir preekbeurte (13 en 27 Mei) .
  • Sy bywoning ‘n landswye byeenkoms van teologiese dosente (25-26 Mei).
  • Nuwe sendeling-kandidate, Elmar en Nadine Du Rand se werk om ondersteuning te werf vir hulle koms na Japan (DV Maart 2019).
  • Gys en Linda Olivier se lewe en werk by SEIWA Christenskool in Kochi.