In reaksie op my onlangse bedieningsnuus-flits was daar só ‘n sterk en uiteenlopende stroom van positiewe en bevestigende gedagtes, dat ek sukkel om voor te bly met die antwoord daarvan. Geen klagtes nie, inteendeel: baie dankie vir die bemoediging! Maar jammer as ek jou dalk nog ‘n reaksie skuld, ek werk daaraan om so gou moontlik daarby uit te kom …

Pinkster-powerpoint illustrasie

Baie ondersteuners en gemeentes het ook intussen gevra of ek ‘n tipe opsomming van ons onlangse lewe en bediening kan maak wat maklik toeganklik is. Ek het so gemaak, en daarom net hierdie kort nuusflits om te vra of jy nie die powerpoint-aanbieding (getiteld Missie Japan Bekendstelling en Terugvoer) wat by www.ngkok.co.za/missiejapan/default.htm aflaaibaar is, met ander wil deel nie? Dit sou bv. ideaal kon werk in jy dit een aand in julle kleingroep of gemeente tydens Pinkstertyd – binne 6-8 minute – kan vertoon. Dit is self-verduidelikend, met baie foto’s, byskrifte, asook gebedsversoeke ens. by …

Mag God deur Sy Heilige Gees werklik ‘waai waar Hy wil’ (Joh. 3:8) sodat ons elkeen weer opnuut gebore mag word in dié besondere tyd!

Vrede en vreugde,

Stéphan, Carina, Annlie, Cornelius en Lodewyk

Terwyl ons begin eet aan geskroeide sashimi in Kochi stad se gesellige vismark, draai die gesprek by hoe onlosmaaklik jy verknog kan wees aan jou kinders en kleinkinders … My gespreksgenote is die ring van RCJ Shikoku se predikante. Maar hierdie rondte – seker deels ook omdat ek ná 3 jaar darem meerendeels alledaagse Japannese gesprekke kan verstaan – is daar ‘n ongekende vrymoedigheid by my kollegas om meer oor hulle self te deel. Die twee wat langs my sit het beide redelik onlangs vir die eerste keer oupa geword. Een kollega begin met handgebare en geligte wenkbroue vertel oor hoe hy dit onbevange geniet om sy kleindogter styf en vetroetelend te  omhels en soentjies te gee op haar wang … hy sê dat hy gewoonlik voel oor haar soos oor ‘n pak marshmallows, wat jy net nie kan laat staan as jy eers begin weglê het nie. Daar’s ‘n lewendige flikkering in sy oë terwyl hy uitbundig voortgaan om sy nuutgevonde vreugde met ons te deel … trots, helder en kinderlik vry. Ek knik heelhartig instemmend, en kan diep identifiseer, al is ek nog nie self ‘n oupa nie, maar minstens pa van drie – wat saam met Carina die onvoorspelbare uitdagings en onvervangbare vreugdes van ouerskap deel.

‘n Ander tipe ervaring van grootouerskap

Dan deel ons ander kollega oor dieselfde werklikheid, maar asof vanaf ‘n veraf planeet. Vir hom is sy kleinkind oënskynlik niks meer oulik of spesiaal as enige iemand anders se kleuter nie … dis in soveel woorde wat hy dit stel. Hy gee glad nie sommer drukkies nie en vertel sonder om ‘n oog te knip hoe dat hy g’n erg daaraan het om dieper emosioneel uit te reik na sy direkte bloedverwant nie. Ek is eers half stom-verdwaas en vra hom tong-in-die-kies of hy ernstig is. Hy is doodernstig, en hy deel verder dat sy verhouding met sy eie pa ook omtrent geen fisieke kontak ingesluit het nie. Hy kan trouens nie eers ‘n geleentheid in sy kinderjare herroep van sy pa wat hom ‘n drukkie gegee het nie …

Gebroke verhoudinge is oral sigbaar

Hierdie kollega se vertelling het weer die realiteit van – so vermoed ek – baie Japannese huishoudings se gebrek aan intieme verhoudinge bevestig. Natuurlik is die probleem van gebroke ouer-kind verhoudinge wêreldwyd pynlik aanwesig. Maar juis in hiérdie (ei)land tel ons as “uitlanders” miskien nog meer seine van stukkende gesinne op, omdat ons van die rand af “inkyk” na die gemeenskappe waarin ons woon en werk. Meer en meer van ons vriende begin ook openhartig met ons deel oor huishoudelike geweld, egskeidings, worstelinge met slaapsteurings, depressie en vele ander lewenskrisisse.

Bedieningsfokus: familie-gerigte kwessies

En dit is spesifiek hiérvoor wat ek in hierdie nuusflits wil vra of jy sal meeleef en saam bid. Want dit is ook juis in dié verband dat ek en Carina oortuig is ons dalk ‘n klein bydrae en verskil kan maak. Tussen Maart en Desember vanjaar – buiten om by 19 verskillende klein gemeentes en sendingposte in Shikoku-eiland te preek ens. – bied ek (soms met Carina en die kinders by) ‘n inleidende seminaar oor familie-gerigte kwessies by hierdie plekke aan. Ons is oortuig dit behoort die toekomstige fokus van die Here se bediening-deur-ons-hier te wees. Die doel is verál om vanjaar die plaaslike gelowiges se vrae, opinies en ervarings hieroor te begin verstaan. Die vyf kwessies waaroor die aanbiedings en gesprekke handel is:

• Huweliksverryking
• Individuele berading en sorg binne familie-verhoudinge
• Christelik-morele opvoeding van kinders en ouerskapsvaardighede
• Gefokusde kinderbediening en evangelisasie
• Getuienis binne nie-Christen gemeenskappe

Meer nuus en foto’s ens. oor ons ander bedrywighede, en hoe dit met ons te midde daarvan gaan, asook gebedsversoeke, volg DV later dié maand met die aanvang van Pinkstertyd.

Baie dankie vir jou ondersteuning!

Vrede

Stéphan, Carina, Annlie, Cornelius en Lodewyk

Dear brothers and sisters in the Lord in South Africa,

On behalf of all the congregations of the Reformed Church in Japan, and especially those in the disaster area, I would like to tell you from the bottom of my heart “Baie dankie!!” for your sincere prayers for us.  After a two-week visit to your country, my appreciation became even far greater than before because I, as well as other delegates from Japan, could meet those faithful people face to face, and they actually did show their Christian love for us by their warm hospitality and prayers.

Now, my brothers and sisters, I need to ask a favor of you on this very special occasion.  Please remember us in your prayers, as we come to the memorial day of the Great Earthquake and Tsunami on March 11^th, 2011.  Here are some particular requests for you to pray about:

—- the affected people, young and old, living within and without temporary housings and struggling with the hardship of their lives and the trauma of their loss.

—- those, children in particular, affected by radiation from the Fukushima Nuclear Plant.

—- churches and Christian organizations in the region, working for people in suffering and trying to convey them deep comfort and hope to live in Jesus Christ.

—- East Sendai RCJ congregation and Rev. Tateishi, taking a leadership for reconstructing the community of Nobiru-Tona area by way of walking along with the suffering people there.

—- the Reformed Church in Japan, trying to make a difference in the 99% non-Christian society by her diaconal works in the disaster area.

 We thank you in advance for your sincerity as a family in our Lord Jesus Christ.  May God richly bless each of you and continue to bless our relationship to work together for His kingdom both in South Africa and in Japan.

 Cordially,

 Takashi Yoshida （吉田　隆）　　

The moderator of the General Synod of the Reformed Church in Japan

Eergister vind ek Cornelius (ons 2-jarige) tussen die stoele onder ons kombuistafel, en sê-vra, “speel jy lekker daaronder?”, waarop hy antwoord: “daar is ‘n aardbewing!”. Gelukkig was daar nie toe een nie, maar ons oefen lank reeds aan ons plan van aksie indien ‘n ramp gebeur, en hy is blykbaar slaggereed. So tussen die lag deur was sy woorde in dieselfde asem, ‘n tydige herinnering aan een van die moeiliker werklikhede van ons lewe in Japan, waarvoor ons altyd waaksaam is. Die wete is versterk toe ek vanoggend oppad was na ons plaaslike immigrasie-kantore (geleë naby die hawe), en hoor hoe die radio-omroeper verduidelik hoe om beserings te voorkom tydens van ‘n aardbewing … en toe, net buite die kantore, kyk ek vas in ‘n kaart met ‘n stap-vir-stap verduideliking waarheen om te vlug indien ‘n tsunami in daardie area sou voorkom …

‘n Verslae werker peins oor die verwoesting by Onagawa

Eerskomende Sondag is 11 Maart, ‘n somber herinneringsdag aan die verskrikking van een jaar gelede. Tydens ons erediens in Tokushima gaan ek probeer om in Japannees iets uit die Bybel en uit my hart oor te dra oor die Lig van God in ons alledaagse worstel en seer, en veral in die lig van die duistere gebeure van 11/3/2011 in Japan.

Bid asb. spesifiek saam met ons vir Japan hierdie Sondag. En as jy moontlik iets hiervan in jul gemeente wil deel, hier is 3 maniere om dit deel van die liturgie te maak: 

• Lees asb. hier onder ‘n kort brief van Gideon van der Watt, sekretaris van Missie Japan, en deel dit in jou gemeente/selgroep. Lees verder ook die amptelike brief wat Danie Mouton namens Missie Japan bestuur en die NGK-familie aan die RCJ geskryf het.
• Laai ‘n Japannese lied (MP3-formaat) getiteld Die Hoop, af by www.ngkok.co.za/missiejapan/default.htm . Luister dit tydens Sondag se liturgie in julle erediens / saam met gebedsvriende. Die lirieke is in powerpoint­-formaat – in Afrikaans ens. Dalk wil jy die Japannees ook daarna vertoon om iets van Japan te versinnebeeld terwyl die lied gehoor word. Die lied begin outomaties speel terwyl die woorde verskyn (dis vanaf 8 Mrt 13h00 beskikbaar). Dit is spesifiek geskryf n.a.v die rampgebeure, deur ‘n Finse sendeling-paar, Harri and Elina Huovinen (kennisse van ons). Hulle het kopiereg op die lied, maar het spesiaal toestemming verleen dat dit gebruik kan word vir hierdie doel.
• Lees die moderator van die RCJ, ds. Yoshida se aangrypende getuienis oor sy ervaringe as deel van die Sendai-gemeente, midde-in die rampgebied, getiteld The Church’s response to theological and practical challenges … neem dit in jou hart in, deel dit met ander en raak op ‘n klein manier deel van baie van jou Japannese Christen broers en susters se worstelinge en hoop.

Dankie vir jou meeleef hierin.

Vrede

Stéphan, Carina, Annlie, Cornelius en Lodewyk

NS: Indien jy hierdie maand ook wil bid vir ons bediening in Shikoku-eiland, kliek hier vir ons gebedsflits.

NS 2:  As jy wil kyk na ‘n kort foto-vertoning van Tobie en Annalie se onlangse verwelkoming- en dankie-sê geleentheid buite Stellenbosch kliek hier.

**Baie dankie aan Sakkie Nel vir die foto-vertoning, en aan Danie Mouton vir die plasing van die lied en powerpoint.

———————————————————————————————————————————————————————————————————————————-

Eerskomende Sondag, 11 Maart 2012, sal dit presies ‘n jaar wees sedert die verskriklike drie-dubbele ramp – die aardbewing, tsoenami en kernongeluk – Japan getref het. Meer as 26 000 mense is oorlede, honderde duisende het geliefdes, huise, alles verloor. Hoewel daar mooi gevorder word met die heropbou van die gemeenskappe, het die diep emosionele en geestelike wonde nog lank nie genees nie. Dis juis nou die fase waarin mense eensaam voel en moed verloor.

Op uitnodiging van Missie Japan het ‘n groepie verteenwoordigers van die Reformed  Church in Japan pas ons land besoek. Onder hulle was die moderator Ds Yoshida (hy is ook leraar in Sendai) en Ds Tateishi (wat die kerklike hulpprogram in die gebied koördineer). Hulle het kom dankie sê vir die rampfonds uit Suid Afrika waarmee die werk ondersteun word. Hulle vra ons voortgesette voorbidding vir die mense wat so diep geraak is deur die gebeure, veral die baie ontwrigte kinders. Hulle vra ook voorbidding vir die kerk en die Christene se betrokkenheid in die rampgebied. Missie Japan het ook pas besluit om vir Ds Tobie en Annalie de Wet weer vir drie maande na die rampgebied te stuur om daar te gaan help. Ons versoek gemeentes om eerskomende Sondag spesiaal te bid vir die mense wat deur die rampgebeure geraak is.  

Baie dankie

Gideon van der Watt

Indien jy wil gebruik maak van die powerpoint en MP3-lied getiteld DIE HOOP, hier is ‘n paar eenvoudige stappe om te volg.

Vrede

STAP 1. Laai beide af by www.ngkok.co.za/missiejapan/default.htm

STAP 2. Maak die powerpoint-“file” oop en kliek op “insert” en dan op “audio”. Kies dan “insert from file”.

STAP 3. “Browse file” en kliek dan op die lied wat jy vroeër êrens op jou hardeskyf gestoor het, en “insert”.

STAP 4. Skuif die ikoon na die boonste hoek van die ppoint-skyfie en kliek op “playback”

STAP 5. Selekteer wanneer jy die lied wil laat begin speel, bv. “automatically”

STAP 6. Laat die ppoint vertoning begin deur op hierdie ikoon regs onder te kliek

]]> http://www.missiejapan.co.za/algemeen/stappe-om-te-volg-vir-aflaai-van-die-hoop-powerpoint-8-maart-2012/feed/ 0 http://www.missiejapan.co.za/algemeen/a-letter-of-support-7-march-2012/ http://www.missiejapan.co.za/algemeen/a-letter-of-support-7-march-2012/#comments Wed, 07 Mar 2012 04:23:59 +0000 Stéphan van der Watt http://www.missiejapan.co.za/?p=1042

March 7, 2012

LETTER FROM MISSION JAPAN AND THE FAMILY OF DRC CHURCHES TO THE MEMBERS OF THE REFORMED CHURCH IN JAPAN

Dear brothers and sisters,

Sunday 11 March 2012 is a day of great significance: for you, but also for us. In our hearts and prayers we join you in the first commemoration of the 2011 earthquake, tsunami and nuclear disaster. We as Mission Japan and the Family of Dutch Reformed Churches want to share in your burden, our Japanese brothers and sisters in Christ.

Our hearts go out to you. The scenes associated with 11 March 2011, the incredible loss of human life, widespread injury and suffering, as well as the terrible destruction of property and the livelihood of many families, are still vibrant memories for us.

We therefore continue to pray for those affected by the disaster. We pray for spiritual, emotional and physical healing. We pray for those who need to start their lives all over again. We also pray for all the congregations who were affected adversely by the disaster.

The recent visit of your moderator, Yoshida sensei, and other leaders of your church to South Africa, blessed us. It helped us to receive first-hand information about the Reformed Church in Japan’s response to the disaster. We are encouraged by your faithful obedience to our Lord Jesus Christ in serving those who lost so much. Your spiritual, material and practical support to families and children radiates the love of Christ. Your service embodies the coming of the Kingdom of God in our world.

We pray that God Almighty, our heavenly Father, through his Son, Jesus Christ and in the power of the Holy Spirit, will use the disaster for the coming of God’s Kingdom. We pray that the Spirit will continue to pour God’s love into your hearts in order to serve and to love others with God’s love.  We pray that you will grow in discernment in order to identify opportunities of service to others.  May the Lord touch your lips and bless you with a purposeful witness in you societies.

In the Name of our Lord and Saviour,

Mission Japan and the Family of Dutch Reformed Churches in South Africa.

The Church’s response to theological and practical challenges

by Takashi Yoshida

I am very much honored to be here and very glad to meet you all, brothers and sisters in Jesus Christ.  I cannot begin this morning lecture without the words of deep appreciation for your warm prayers and precious gifts for the Japanese churches, especially those churches in the disaster area.  Thank you so much.

Now, it was on March 11, 2011, almost one year ago that the triple disaster —- the earthquake, tsunami, and Nuclear Plant explosion —- has stricken us one after another.  All the routines in our lives were suddenly stopped and thrown into the turmoil.  From that day on, we began to face and struggle with so many problems.

I would like to take this special opportunity to share with you some lessons or challenges, both theological and practical, which we have experienced through the disaster.  Many of the challenges I will mention shortly, however, were not necessarily new to us.  They have been already there just around us in Japanese society even before the disaster.  We might have been unaware of them, or we have just ignored them consciously or unconsciously.  It seems to me, therefore, that the disaster was not only a big challenge to us but also a God intervened event to wake up the Japanese churches spiritually, and lead them into the true repentance to be truly Christ-like and more deeply reformed by the word of God.

Since many relief activities are still going on, and the situation of the Fukushima Nuclear Plant is not settled yet at all, I would like to mention three tentative lessons, among others, which I have learned and am still learning through the tragedy.

The Integrality / Totality of the Gospel

In the most of recent Japanese churches, people coming to church are not like used to be.  Many of them are suffering people either financially or mentally, like homeless men, the mental deceased, Alcoholic, people suffered from domestic violence, etc.  They are not necessarily seekers, in the sense that they are seeking for certain truth or interested in Christianity, but seekers for the place where they can feel safe without defending themselves or the place they are accepted unconditionally.

Right after the disaster, thousands of people became literally homeless. There were numerous people on the streets wanting foods, mental and spiritual care, and the place where they can feel safe.  Thanks to the help of so many Christian people, organizations, and missionaries both within and without Japan, including Mission Japan of South Africa, even very small local churches in the affected region became relief centers to serve their neighborhood and help out people in suffering by delivering foods, waters, whatever they need, as well as mental and spiritual care.

Christians in that area have never thought before that they could do anything like this for the community partly because most of the Japanese churches are too tiny and too weak to do so, but more seriously because, I think, our understanding of church ministry and the Gospel itself might be very narrow.  But I believe that God taught us by this way what the church of Christ is supposed to be and do in their community.

According to Martin Bucer, one of the German Reformers and colleagues of John Calvin, the pastoral care or the diaconal work not only for Christians but potential Christians as well, is the essential ministry or even the identity of the church of Jesus Christ,.  It should be holistic, he says, caring a person as a whole, both soul and body, just as Jesus did.  As a matter of fact, in the history of missions of the Christian church, countless missionaries have shown this “full” Gospel of Jesus Christ, both intellectually, spiritually, and bodily, by their sacrificial and merciful attitude and deeds, often contributing to the local welfare.

Japanese churches, particularly those in our Reformed tradition, have been too much intellectually oriented to recall their God-gifted potentiality to serve the community more positively, more charitably, and more powerfully.  Thanks to God, however, we have been realized this wonderful mission of the church through various kinds of relief works, one of which has been done by East Sendai church, as you saw just before, in which also Tobie and Annalie De Wet have been significantly involved with embodying the love of Christ by their presence and actions.

To be a neighbor: An issue of religion

Second challenge, rather than just a lesson, was and is to be a neighbor to the affected people.  Being a neighbor, especially to those in suffering, is not easy.  It questions us who and what we really are.  In other words, it questions the essence of our faith and even our religion itself.

This must be a lesson of the parable of the Good Samaritan.  We all know that the Samaritans were hated heretic or even virtually pagan to the Jews in those days.  Let us imagine if the priest and the Levite who just passed by a poor victim, were Japanese Christian pastors or church officers, and if a Samaritan was a Buddhist or a heretic.  This is definitely a scenario that we do not like to imagine.  But in our disaster area this kind of things does happen.  Just as Jesus said, a question is not what religion they believe, but who is a neighbor to the victim.  This story teaches us “a perspective from a beaten person” or “a perspective from the bottom,” so to speak.  For him or her, it doesn’t matter who has what religion.  Only the one who helps is good.  And Jesus said, “Go and do likewise.”  Astonishingly, in the parable, the Lord identifies himself with either the beaten person or the Samaritan.  Why shouldn’t we?

In fact, cooperative relief works by Buddhist monks and Christian pastors or priests have been quite significant especially in the tsunami stricken area.  Right after the tsunami hit, many medical doctors and staff came to help the survivors, yet soon they found out that there were not so many things they could do because most of them were fine physically but severely damaged mentally and spiritually caused by the loss of their family and friends.  They told us, this is not our job but yours, pastors and priests.

It was only one month later after the disaster when the bodies of victims began to be cremated one after another because of lack of gas, but without any religious ceremony.  Then Buddhist monks and Christian pastors and priests raised a voice to the city asking to do some kind of ceremony before cremation not for themselves but for the victims or the bereaved family.  And the city eventually admitted its significance and gave them opportunities to do so at the crematorium.  Later, we also launched an interreligious counseling center, which is still active.

It is a well-known fact that Mother Teresa and her colleagues in India took care of the dying people, who were afforded the opportunity to die with dignity, according to the rituals of their faith, that is not always Christian.  Honestly, I have been wondering why she did so rather than burying them in the Christian way.  But now, I came to understanding that being a neighbor to the victims is first of all, and most of all, to respect their dignity, not ours, considering what they need, and how they feel, think, and even believe.

Service of Prayer

Last, but not least, lesson we have learned is also concerned with the essence of our religion, namely, the power of prayer.  I’d like to share two stories about this.

A very experienced and acknowledged American doctor of mental care, who was also a Christian, came to visit one of the evacuation centers near seashore, down south of the Nuclear Plant in Fukushima.  Then, a person in charge of the center announced to the evacuees, “A famous American doctor of mental care has just arrived.  Is there anybody who wants to take counseling with him?”  Nobody responded.  People there were not in the mood to cheer them up to speak with this American doctor.  So, he himself approached to a group of people, asking any needs to talk with.  Again, no response.  Finally, he said “I’m a Christian.  So, I want to pray for whatever you need.  What do you need, then?  What’s your wish?”  Then, somebody opened a mouth. “Fish,” he said reluctantly. “They were gone after the tsunami.”  That group of people was fishermen.  And the doctor said, “O.K. I will ask my God for you that He give you back fish, even radio-free.”  At that moment, their faces immediately turned bright, saying, “Please, your God may be able to do that.”

Another story is about a lady who gave me a phone call in August last year.  She told me that she has lost a 26 year-old daughter by tsunami, and her body was not found yet.  She has been literally speechless for more than three months after the tragedy, struggling with a lot of agonies inside.  It was only recent that she decided to force herself to speak.  On the other side of the phone, she began to ask me so many questions one after another with crying, “Why did that disaster happen on earth?  Why my daughter?  Was it because of me, or her?  Tell me where she is now?  Is she in heaven, or else?  Should I forget her and go ahead?,” and so on.  To most of these questions, I did not answer because I thought that I shouldn’t.  At the end of the conversation with this lady, however, I asked her, “May I pray for you and your daughter?”  Suddenly her voice became cheerful and strong, saying “Thank you very much for saying so.  Please do it.”

Having faced the tragedy beyond our knowledge, we were completely overwhelmed and speechless.  In such a tragic situation, just as Job’s friends did, daring to give any explanation on it to the affected people is sometimes even blasphemous.  But a prayer is different.  It is to speak up to God who is the only omnipotent and omniscient. And to this God, we can not only give gratitude but also throw our sorrow, complains, and even our anger.  Despite our ignorance and helplessness, we Christians still know to whom we speak up and cry out, with assurance that our Father does listen to our voices.

Many Reformation catechisms, including the Heidelberg catechism, locate the explanation on the Lord’s prayer at the end, along with those on the Creed and Ten commandments.  They correspond to Faith, Love, and Hope respectively, according to the Augustinian tradition.  Through these experiences I shared, I was reassured that praying our Father in heaven is truly the power of hope, not only for the Christians but also for all God’s children.  And this may be the greatest service that we Christians can make.

Conclusion

Two days before the March 11^th, 2011, was the Ash Wednesday.  While we have seen and experienced so many agonies and pains of human beings through early days of the turmoil, we could also keep meditating on the earthly life of our Lord Jesus with suffering people.

We don’t know how many years it takes all the turmoil in the stricken area will come to end, and so many people are still agonized and forced to live through this valley of tears or shadow of death.  It is nevertheless quite sure for us that our God is with us, and the incarnated God is still walking with us by his spirit even in the midst of our sufferings.  This is the most significant lesson we have learned, and the most powerful comfort we have experienced.

• ‘n Baie geseënde Kerstyd 2011 waartydens baie van ons nie-Christenvriende vir die eerste keer ooit kerk bygewoon het, en die kerk nie genoeg plek gehad het vir almal nie. Onthou ons gemeente het maar so 35 lidmate (dis gemiddeld vir Japanese kerke, in ‘n land met minder as 1% Christene).
• Daar was in Desember-maand ook ‘n spesiale Kers-erediens vir kinders.  Dit was ‘n wonderlike geleentheid wat momentum verleen het aan o.a. Miwa Terauchi (wat SA in Sept-Nov 2010 vir kinderbedieningsopleiding besoek het) en ons eie insiatiewe, om ‘n kinderbediening te vestig en uit te bou (Happy Kids Tokushima genoem).
• Miwa het ook vroeër hierdie maand van haar onlangse ervaring en kundigheid met die res van die  Shikoku RCJ lidmate, wat by die Sondagskool en ander kinder- bedieninge betrokke is, gedeel.   Ons voel aan dat God besig is om nuwe moontlikhede in hierdie bedieningsveld oop te stel. Die afgelope Sondag (4 Mrt.) was daar weer, soos die vorige Sondag, 5 nie-Christen ma’s (ons vriendinne) en hul 6 kinders wat kom ondersoek instel het na wat ons doen by Happy Kids. Bid asb. dat hulle belangstelling uiteindelik sal oorgaan in ‘n verbintenis met God en die kerk.
• Lodewyk (ons seun wat nou 3 maande oud is), sowel as ‘n middeljarige dame (Miwako) in ons plaaslike gemeente, is ook op Kersdag gedoop. Die pad na Miwako se doop is ‘n lange verhaal van stryd en uitdagings wat uiteindelik tot haar besluit gelei het. Baie SA ondersteuners en lidmate van ons gemeente het hiervoor gebid. Ons juig oor hierdie wonderlike getuienis van God se trou. Ek hoop om meer in ‘n volgende nuusflits te vertel.
• Ons kon vroeg in Januarie tyd saam met Tobie and Annalie, voor hulle terugkeer na SA as (gedeeltelik)afgetredenes, deurbring. Ons is ontsettend dankbaar vir hulle wonderlike liefde, ondersteuning, leiding, toegewyde bediening van bykans 20 jaar,  en so veel meer … en ons mis hulle hier … maar ons is terselfdertyd saam met hulle opgewonde oor hulle terugkeer na hulle geboorteland. Bid asb. vir hulle vir vrede en krag op hierdie nuwe paadjie, en ook vir wanneer hulle weer DV sal terugkeer na Japan vir ondersteuningswerk in die Sendai-rampgebied, moontlik Aug-Okt.
• Lodewyk is gesond en groei teen ‘n baie konstante pas (en die res van ons geniet hom!) … duidelik is dit ‘n vermoeiende tydperk (veral vir Carina wat hom baie gereeld voed), maar ons harte is warm met groot dankbaarheid en vreugde.
• ‘n Geseënde interkerklike aanbiddings-geleentheid op Saterdag Feb. 4 – spesifiek bedoel vir jonger mense. Hierdie soort geleenthede is nie so algemeen in Japan nie, en ons is veral dankbaar vir ons predikant, Kei Kataoka, en Miwa se verbintenis in die proses om verhoudings oor kerkgrense heen te bou.
• ‘n Baie betekenisvolle en geseënde verloop van die besoek van ‘n dinamiese Japanese afvaardiging na Suid-Afrika – 24 Feb. tot 7 Maart. Meer inligting en fotos is beskikbaar by

 Bid asb. vir God se leiding in die volgende gebeure in Maart:

• Verskeie vergaderings met RCJ-kollegas in Shikoku-eiland, wat vertrouensverhoudings versterk en ons leer oor die konteks en kultuur van ons toekomstige bediening.
• Motivering, fokus en dissipline met ons voortgaande Japanese taalstudie – veral spesifiek vir voorbereiding vir ‘n taalvaardigheidstoets (JLPT N2 level) in Desember 2012 (Stephan).
• Carina vir effektiewe tydsbestuur,  wysheid en hope energie met die hoofverantwoordelikheid van Annlie en Cornelius se (pre-kleuterskool) tuisonderrig-leerplan. Dit is in Engels, die derde taal wat ons kinders tegelykertyd saam met Afrikaans en Japanees leer. ‘n Unieke uitdaging!
• Stephan se voorbereidings vir sy preke, so wel as seminare oor familie-gerigte bedieninge, wat hy tussen Maart en Desember in 19 verskillende RCJ-gemeentes in Shikoku-eiland moet aanbied (als in Japannees). Sy eerste preek is eerskomende Sondag 11 Maart in ons tuisgemeente in Tokushima. Hy bring ook op 23 Maart ‘n boodskap aan laer-en hoërskoolkinders by die ring van Shikoku-eiland se (lente) jeugkamp.
• Christen onderwysers wat in Tokushima kom skoolgee (o.a. van Amerika en Engelend) is ook al ‘n paar maande aktief deel van ons gemeente. Die behoefte het ontstaan aan ‘n Engelse Bybelstudie-geleentheid, buiten ons Japannese geleentheid op Donderdae aande. Ons het einde Febr. daarmee begin. Dit was baie besonders, bid asb. dat dit ook sal groei.
• Gys en Linda Olivier, ons mede-sendelinge, en onderwysers by SEIWA Christen Meisieskool in Kochi stad, vir hulle groot taak as mentors en leiers vir talle jong meisies, en vir die eise wat hulle werk aan hulle stel.
• Die fisiese en geestelike nood van mense geraak deur die drievoudige ramp van Maart 2011 bly baie groot.  Bid dat die evangelie sal versprei en die ware vertroosting vir baie in die Tohoku-streek sal word. Een sentrum – gekoördineer deur die RCJ Higashi-Sendai – was al betrokke by verskeie belangrike hulplenigingspogings in die streek.  Die ander een in Yamamoto-cho sal met hulpleniging in hierdie lente (vanaf Maart) begin, wanneer ‘n gebou vir die doel herstel en ingeruim sal word.  Beide sentra sal vir minstens nog  24-30 maande met hulle pogings voortgaan. Die werk word gekoördineer deur ‘n speasiale Sendingkoalisie, wat bestaan uit die ‘Christian Reformed Church in North America’ (CRCNA), die ‘Orthodox Presbyterian Church in America’ (OPC), die Presbiteriaanse Kerk in Korea (KOSHIN), die Nederduits Gereformeerde Kerkverband in Suid-Afrika (en ander Missie Japan-ondersteuners), so wel as ander Gerformeerde Kerke, en natuurlik die plaaslike ‘Reformed Church in Japan’ (RCJ).

Baie dankie vir jou gebedsondersteuning

Vrede

Stephan, Carina, Annlie, Cornelius en Lodewyk

Woelig. Vreugdevol. Uitdagend. Miskien is dit, in ‘n neutedop, die beste weergawe van hoe dit hier by ons gaan sedert die jaar begin het. Daar is baie nuwe verantwoordelikhede op ons pad, en dit is nogal veeleisend, maar tegelyk baie vervullend. In Maart-maand se nuusflits wil ek regtig in kleur en geur hieroor meer deel, maar vir eers volstaan ek met ‘n paar kiekies van hoe die handvol van ons nou lyk…

Die eintlike doel van hierdie ‘besoek-flits’ is om te sê: Wees op die uitkyk vir ‘n bussie vol Japanners … want, die tyd het aangebreek! Eerskomende Vrydag land ’n hoë profiel afvaardiging van ons susterskerk, die Christian Reformed Church in Japan (RCJ), in Kaapstad. Mag dit – soos altyd – wéér so wees dat die Japannese nie uitgepraat sal kan raak oor die warm harte en die oop hande waarmee hulle orals deur hulle Suid-Afrikaanse broers en susters ontvang is nie. Ondersteun en bid asb. saam dat hierdie ‘n baie spesiale en geseënde besoek sal wees.

Hoekom kom die groep al die pad uit die Verre Ooste? Wat is die doel van die besoek?

• Om vir Tobie en Annalie terug te verwelkom in SA, en persoonlik waardering te wys vir hulle lang bedieningstyd in Japan, sowel as om hulle te help hervestig in hulle tuisland.
• Om Missie Japan se ondersteuners self te bedank, vir dié wat die De Wets oor talle jare ondersteun het, maar ook veral vir bydraes tot die rampfonds.
• Om die toekomstige betrokkenheid van Missie Japan in die rampgebied te bespreek (daar word reeds beplan om Tobie en Annalie weer vir korter periodes daarheen te stuur).
• Om langtermyn verhoudings tussen die NG Kerkfamilie en die RCJ verder uit te bou.
• Om ons Japannese broers en susters blootstelling te gee aan (veral) verskillende kerke, Christene en kerkleiers in die SA konteks en samelewing.
• Om die RCJ se moontlike betrokkenheid by plaaslike HIV/Vigs projekte te verken.
• Om teologies-akademiese bande te vestig (Teologiese Fakulteite van Stellenbosch en OVS).
• Om bewusmaking van die werk in Japan te skep (ook met die doel om nuwe sendelinge te werf).
• Om ‘n betekenisvolle, amptelike vergadering saam met Missie Japan se bestuur te hou, ten einde o.a. ons gesamentlike projekte ens. te bespreek en beplan.

 Uit wie bestaan die groep afgevaardigdes? Hou jou muis oor die fotos om te sien wie is wie (en nee, ons as gesin gaan nie saam nie, ons fotos is maar net deel van dieselfde galery!):

• Ds. Yoshida, die moderator van die RCJ sinode en predikant van Sendai gemeente.
• Ds. Tateishi, predikant van Sendai-Oos gemeente en baie aktef betrokke in die Sendai-rampgebied.
• Ds. Makita, voormalige rektor van die Kobe Gereformeerde Teologiese Kweekskool en leierfiguur, veral in die verhouding tussen die RCJ en Missie Japan.
• Ds. Kataoka, predikant van Tokushima en Tokushima-Wes gemeentes, en sy vrou Kazumi (‘n voormalige kleuterskool onderwyseres, nou betrokke by kinderbediening).
• Ds. Ashida, die verteenwoordiger van die RCJ Sinodale Kommissie vir Ekumeniese Verhoudinge, en sy dogter, Kana, ‘n prominente jeugleier in RCJ kringe).

Waar gaan die groep beweeg?

Die beplanning is om die drie hoof areas van Missie Japan se ondersteuningbasis (Wes- en Suid-Kaap, Oos-Kaap en Vrystaat) te besoek en om o.a. met ondersteuners in elke area te ontmoet. Die hoof-besoekpunte en datums is soos volg:

• Kaapstad area -  Sat. 25 Febr tot Ma. 27 Febr. (o.a. Ma. 10h30 Stellenbosch Kweekskool).
• Swellendam en Stilbaai – Ma. aand 27 tot Woe. ogg. 28 Febr.
• Port Elizabeth – Woe. 29 tot Do. 1 Mrt.
• Bloemfontein area – Vry. 2 Mrt. tot Di. 6 Mrt. (o.a. Di. 08h00 OVS Fakulteit Teologie)
• Woensdag 7 Mrt. vertrek uit Johannesburg na Japan.

Vir meer details, skakel asb. vir Aldoret by 051-406 6729 of getuienis@ngkerkovs.co.za (Missie Japan kantoor).

Baie dankie vir jou saam bid en saam werk om deur dié geskiedkundige besoek (veral ná die groot rampgebeure) ‘n stukkie heling en groei te help bring in ‘n brose Japan!

Vrede

Stephan, Carina, Annlie, Cornelius en Lodewyk

Beste vriend/vriendin,

Gister se sneeu lê nog plek-plek in die koppies rondom Tokushima. Midde-in die bibber-seisoen breek ˊn nuwe era aan. Carina se ouers (Tobie en Annalie) is na ˊn totaal van amper 20 jaar se toegewyde bediening oppad terug na hulle geboorteland. Daar is laag op laag wat ons sou kon en wil sê oor ons dankbaarheid, teenoor húlle op wie se skouers ons in Japan leer staan het … maar eers vertel hulle sélf meer hieronder. Lees gerus hul brief en bid asb. saam vir hulle pad vorentoe.

Op ˊn ander noot: “Dankie!” vir almal wat die afgelope weke kontak gemaak het n.a.v. Lodewyk se geboorte, Kersfees ens. Tyd het ongelukkig ontbreek om op elkeen afsonderlik te reageer. Maar ons waardeer die ondersteuning geweldig baie. Meer oor ons doen en late in ˊn volgende nuusflits. Annlie en Cornelius veg steeds om plekke in die voorste ry van hulle nuwe boetie se fan club. Verder gaan dit met ons goed, al is ons gemoedere vol met die swaar afskeid wat die naweek voorlê …

Ons hou kontak!

Vrede en vreugde in 2012.

Stéphan, Carina, Annlie, Cornelius en Lodewyk

———————————————————————————————————————————

Tobie en Annalie met Cornelius, Annlie en Lodewyk

Liewe familie en vriende,

’n Nuwe jaar het aangebreek (2012) en vir ons ’n splinternuwe fase in ons lewe en bediening. Einde van 2011 het ons amptelik “afgetree” as sendelinge van Missie Japan met die RCJ in Japan. Nou is ek ’n emeritus leraar van die RCJ, amptelik verbonde aan die RCJ Ring van Shikoku. Op Dinsdag 10 Januarie land ons DV op Kaapstad lughawe, presies 12 jaar nadat ons in 2000 ook op 10 Januarie na Japan terug gekeer het vir ons tweede termyn. Daarvan was ons 8 jaar op die Suid-eiland Kyushu en die afgelope 4 jaar op die klein eiland van Shikoku.

Ons kyk terug met groot dankbaarheid oor die afgelope 12 jaar waarin ons soveel seëninge beleef het: In hierdie tydperk het beide die NGKerk en die RCA amptelike sendingbande en ooreenkomste met die Christelike Gereformeerde Kerk van Japan (RCJ) gesluit en het ’n hegte band van vriendskap en samewerking tussen die twee kerke ontwikkel. Oor die jare het ons soveel wonderlike bande kon smee met mense buite en binne die kerk van Japan en het ons die groot voorreg gehad om die saad van die evangelie wyd te saai. Dit is broers en susters en (nie-Christen) mense met wie ons sekerlik kontak sal behou en voor sal bid tot die einde van ons lewe. Ons werk in Japan is nie afgehandel nie! Dit sal voortgaan tot ons ons laaste asem uitblaas. En om dit te bevestig het die Here ons eie kinders (Stephan en Carina met Annlie, Cornelius en Lodewyk) geroep en gestuur om nog vir baie jare voort te gaan met die verhouding met die RCJ en die sending van Missie Japan saam met die RCJ.

Die afgelope 4 jaar in Shikoku was beslis ’n geseënde hoogtepunt in ons bediening in Japan!  Die sending-ooreenkoms tussen MJ en die RCJ Ring van Shikoku is ’n baie besondere een. Die verhouding tussen MJ en die Ring van Shikoku is ’n baie intieme vertrouens- en samewerkings- verhouding. In Tokushima Gemeente, waarin ons samewerkende sendelinge is, het ons soveel liefde, ondersteuning en waardering ontvang dat ons eintlik klein en onwaardig voel. In die hele Ring van Shikoku kon ons al die gemeentes besoek en bedien met die Woord en met gereelde sending seminare help om die gemeentes se sendingroeping te verdiep. Intussen het nuwe sendelinge vanuit SA by ons kom aansluit: Ons eie kinders en ook Gys en Linda Olivier as Engelse onderwysers by SEIWA Christenskool hier in Shikoku.

Die afgelope jaar (2011) was die klimaks van almal!  Eers die groot ramp in die Noord-Ooste van Japan waarby ons, danksy Missie Japan en die Ring van Shikoku, onmiddelik betrokke kon raak en uiteindelik vir ’n volle drie maande in die gebied kon gaan bedien, beide geestelik en fisies … ’n ervaring wat ’n diepe-diepe indruk op ons gemaak het. Verder het ons ook vanjaar in verskeie gemeentes verder as Shikoku bedien. ’n Droom wat ons altyd gedroom het, naamlik die aanbied van ’n huwelik-verrykings seminaar, is bewaarheid. Ons sluit inderdaad ons 20 jaar in Japan op ’n groot hoogtepunt af! PRYS DIE HERE!

Nou lê ’n splinternuwe pad met nuwe uitdagings voor… Ons vestig onsself saam met my (Tobie) se suster en swaer, Annelie en Lodewyk Spies, op Swellendam, Augestraat 50. Dis slegs 10 kilometer van ons jongste dogter, Corlia en Sakkie Nel en hulle kinders, Daniël and Tobie en nie te ver van ons oudste, Dries, Dene, Rita en Nella in die Kaap en ons jongste, Nico, naby Stellenbosch nie.

Die Kerk van Japan het ons versoek om so gou as moontlik en vir so lank as moontlik weer terug te kom Japan toe om te help in die rampgebied. ’n Hoë profile afvaardiging van die RCJ van sewe persone besoek SA aan die einde van Februarie om dankie te kom sê vir die Kerk in SA se werk in Japan, asook vir ons betrokkenheid in die rampgebied. Terselfdertyd sal hulle ook saam met Missie Japan se bestuur beraadslaag oor ons toekomstige betrokkenheid, in Shikoku sowel as in die rampgebied. Die afvaardiging sluit in, die moderator van die RCJ, Ds. Yoshida  asook Ds. Tateishi, beide woonagtig en aktief betrokke in die ramgebied. Dan ook die vorige rektor van die Kobe Kweekskool en bekende Japannese Gereformeerde teoloog, Ds. Makita. Verder, die predikant van ons eie gemeente in Tokushima, Ds. Kataoka en sy vrou, Kazumi, en laastens die verteenwoordiger van die RCJ Sinodale Kommissie vir Ekumeniese betrekkinge, Ds. Ashida en sy dogter, Kana.

Die voorlopige beplanning is dat die afvaardiging die drie hoof areas van Missie Japan se ondersteuning (Wes- en Suid-Kaap, Oos-Kaap en Vrystaat) sal besoek om met ondersteuners in elke area te ontmoet. Hulle land Vrydag 24 Februarie in Kaapstad, besoek Kaapstad-Stellenbosch gebied, beweeg na Swellendam, George en Port Elizabeth en vandaar na Bloemfontein om uiteindelik op Woensdag 7 Maart uit Johannesburg te vertrek terug na Japan. Ons vra julle voorbidding en samewerking wat hierdie besondere en geskiedkundige besoek (veral na die Groot Ramp) betref.

Aan die begin van die nuwe jaar wil ons aan julle almal wat oor soveel jare met soveel opoffering en volharding mee geleef het met ons persoonlik, en met die Kerk en sending in Japan, BAIE BAIE DANKIE sê. Ons wil vra dit julle sal voortgaan met dieselfde ywer in jul meelewing met Stephan-hulle,  Gys en Linda-hulle, en nuwe sendelinge wat nog sal gaan. En ook dat julle nie van ons sal vergeet nie, waar ons in ’n nuwe fase moet aanpas en voor nuwe uitdagings staan en selfs op pad terug na Japan is om in die rampgebied te kom help, en in die toekoms op allerhande nuwe maniere ons bediening met Missie Japan en die RCJ in Japan sal voortsit.

Ons epos adres is tobiedewet@hotmail.com

Ons sal kontak met julle almal baie waardeer.

Met liefde en seënbede,

Tobie en Annalie de Wet