Nuusflits – 6 Mei 2019

Lees hierdie nuusflits ook deur hier te kliek.

NUWE ERA vir Japan, SA en vir ons

Op die vooraand van die verkiesing in Suid-Afrika, is jy seker ook diep bewus van die betekenis van ‘n nuwe era wat aanbreek. Vol potensiaal én onsekerheid. Wees verseker van ons gebede in hierdie dae. 
 
Japan se nuwe era: REIWA
Intussen het die nuwe keiserlike era op 1 Mei in Japan aangebreek. Reiwa beteken: goedgunstige vrede/harmonie. Die inwyding van die keiser met oordadige Shinto rituele was egter nie vir alle Christene in Japan vreugdevolle nuus nie. Om teen die stroom te swem is taai en ongewild, maar onvermydelik vir die Reformed Church in Japan. Lees hier verder oor die RCJ se profetiese protesaksie in dié verband.
 
Ons as gesin se nuwe dekade 
Tegelykertyd het daar vir ons as Van der Watt gesin ook ‘n nuwe sirkel van betrokkenheid begin. Op 10 April was ons net mooi 10 jaar in Japan. Drie van ons vier kinders is in Tokushima gebore, en oor die eerste fase (6.5 jaar) van ons bediening in Japan, sou ons ‘n boek kon skryf. Die bykans 200 blog-inskrywings – by www.missiejapan.co.za– vertel wel ten dele die verhaal. 
 
Die afgelope dekade is gevul met aaneenlopende aanpassings, uiteenlopende uitdagings, emmers vol sweet en soms trane. Ons leer nog daagliks wat geduld en volharding (kan) beteken. Ons voel steeds soos resident aliens (aldus ons status volgens Japannese immigrasie kantore)In kwadraat. Ons is immers nie van hier nie, kan nooit wees nie. Maar ons is wel hiernatoe geroep, en hier geplant. Al is dit net as vreemdelinge en bywoners (aldus 1 Petr. 2:11). Deur die Here se oorvloedige genade het vreugde en vervulling die botoon gevoer tot nou toe, en ons vertrou dit sal ook só wees in dit wat voorlê. 
 
Uit Shikoku na Kobe 
Ons is ‘groot gemaak’ deur die Christene van die ring van Shikoku gemeentes, en is hulle nou nog diep dank verskuldig. Maar nou het ‘n nuwe fase aangebreek. My hoof betrokkenheid as dosent by KRTS (Kobe Reformed Theological Seminary) bly steeds dieselfde. Maar die fokus van my kerklike betrokkenheid skuif binnekort amptelik na die Westelike ring van gemeentes (gesentreer in Kobe-Osaka-Kyoto omgewing), waarbinne my rol as RCJ leraar dan sal val. 
 
Saam met Carina gaan ons as gesin veral ons gewig ingooi by ons plaaslike gemeente (Kita Kobe) se kinderbedieninge. Ons is regtig bly dat Elmar en Nadine Du Rand ook nou tydelik hier betrokke is, terwyl hulle fokus op Japannese taalstudies. En verder is dit opwindend dat hulle juis DV in Shikoku ring kan werk in die toekoms, sodat Missie Japan se fokus daar ook kan verdiep. Lees gerus hier meer oor hulle eie ervarings tot dusver.
 
Drie jaar vol betekenis en harde werk 
Carina het in die afgelope jare baie hard gewerk t.w.v. voltydse tuisonderrig. Die dag-vir-dag gereed wees met ‘n smorgasbord tot oorlopenstoe vol met leer-opsies vir 4 kinders, in drie tale, vra meer as sy pond vleis. Haar toewyding en passie is regtig aansteeklik, maar dit vat onverpoosde arbeid en fokus.

Sedert April 2016 het die voorreg gehad om leraars toe te rus as dosent by KRTS. Buiten vir daaglikse klasgee in pastorale teologie en sorg, het ek die afgelope 3 jaar by meer as 100 geleenthede regoor Japan aanbiedings gedoen. Dit het ingesluit: preke, kampe, huweliks-verryking byeenkomste, seminare oor temas wat wissel van gender tot diakonia, evangelisasie, ramp-ondersteuning, geloofsvorming in families ens. Ek is ook betrek by twee RCJ sinodale kommittees rakende diakoniale aksies en pastorale sorg. Hierdie betrokkenhede is baie verrykend, maar ook erg veeleisend en tydrowend. Gefokusde tyd vir navorsing t.w.v. die kurrikulum wat ek in Japannees moet oordra, ontbreek dus meestal.
 
‘n Geleentheid by Calvin Seminary 
Daarom is ek uiters dankbaar vir ‘n beurs om vir 6 weke by Calvin Seminary in Grand Rapids, Michigan te kan navorsing doen by die H. Henry Meeter Centre for Calvin Studies (in Mei en Junie). Om die fondasie vir verdere onderrig by KRTS stewig vas te lê, en om nuwe dinge in ‘n ander konteks te leer en hier te integreer. Danksy die ondersteuning van Missie Japan bestuur en ander individue kan ons die unieke geleentheid as gesin meemaak. Tuisonderrig maak dit ook moontlik vir Carina om ons kinders se huidige kurrikulum in Grand Rapids voort te sit.
 
In die groter prentjie van ons betrokkenheid as sendelinge van Missie Japan die afgelope dekade, sien ons hierdie as ‘n sonderlinge makeer-die-pas (tussenpose) om ook ‘voorraad opname’ te doen van waar ons nou is. Om nuut te reflekteer en visioneer, uit ‘n vars hoek en omgewing. Ter wille van die volgende skof in Japan …
 
Ons bly afhanklik van jou gebede en ondersteuning.
Baie dankie dat ons daarop kan reken!
 

Vrede en seën,
Stéphan, Carina, Annlie (11), Cornelius (9), Lodewyk (7) en Stephan (5).



GEBEDSVERSOEKE

Bid asb. vir die Here se sorg en leiding m.b.t. die volgende sake:

  • Ons het die afgelope maande baie hard gewerk, en tegelyk baie gaste ontvang aan huis. Bid asb. vir krag, balans en gesondheid.
  • Elmar en Nadine Du Rand (nuwe sendeling-kollegas) het by ons aangesluit. Bid asb. vir hulle aanpassing, inskakeling en taalstudie.
  • Ons begin met ’n nuwe fase van bediening in ons plaaslike gemeente (RCJ Kita Kobe). Ek en Carina se rol in die kinderbediening hier brei uit. Dank saam met ons die Here daarvoor en vra asb. vir Sy leiding vir wat voorlê.
  • Ons daaglikse werk – ek wat klasgee by die kweekskool en Carina se voltydse tuisonderrig van ons 4 kinders – verg baie energie en wysheid. Bid asb. daarvoor.
  • Ons is DV tussen 10 Mei en 30 Junie in Grand Rapids (VSA) by Calvin Seminary, waar ek ’n navorsings-beurs ontvang het. Ons is baie dankbaar vir die geleentheid. Bid asb. saam met ons vir ’n vrugbare en betekenisvolle tyd daar.

‘n Nuwe era: 1 Mei 2019

Hoof Kabinet Sekretaris, Yoshihide Suga, vertoon die Kanji (skrif karakters) vir Reiwa, die naam van die nuwe keiserlike era. Foto krediet aan Satoko Kawasaki .

Die Heisei era het pas ná 30 jaar tot ‘n einde gekom (op 30 April 3019). Sommige beskryf dit as die era van die fragmentasie van families in Japan. Daar is geen kinders in 77% van Japannese huishoudings nie (vergeleke met 47% in 1975). ‘n Deskundige sosioloog beweer dat een derde van mans en een vyfde van vroue in hulle 30’s lewenslank alleen sal bly. “This is one reason why I call the Heisei Era ‘the age of the ohitorisama‘ (or ‘the age of being alone’).” Daar is natuurlik baie dimensies wat ontleed kan word. Lees hier verder.

Intussen het die nuwe Reiwa era op 1 Mei aangebreek. Reiwa beteken: goedgunstige vrede/harmonie. Dit het onder andere aanleiding gegee tot ‘n buitengewone reeks van 10 opeenvolgende openbare vakansie dae. Maar nie vir almal nie. Ons by Kobe Reformed Theological Seminary het die grootste deel van hierdie tyd voort gegaan met gewone klasse en aktiwiteite. Dit is gedoen as deel van ‘n profetiese protesaksie teen die Japannese regering.

‘n Spesiale lesing oor Christene (wat net 1% van die land se bevolking uitmaak) se verantwoordelikheid tenoor die Shintoïste keiser-sisteem, is ook as deel van die week se aktiwiteite gehou. Die rede is dat die nuwe keiser (genaamd Naruhito) steeds onomwonde met allerlei Shinto godsdienstige rituele ingewy word. Hy word as direkte afstammeling van die son godin beskou en as sulks ingewy. Dit ondermyn die grondwet se stelling dat die keiser slegs ‘n simboliese figuur is. En dit alles gedoen word in ‘n land waarin die grondwet veronderstel is om godsdiensvryheid te verskans.

Keiser Naruhito se inwyding met verskeie godsdienstige rituele. Erkenning vir foto aan: https://www.bbc.com/news/world-asia-48101637

Die agtergrond van die bg. protes is die RCJ (Reformed Church in Japan) se besluit n.a.v. die Oktober 2018 sinode, wat soos volg gelui het (oorgeneem uit CRCNA sendeling Larry Spalink se Engelse notule):

“Many if not most of the ceremonies are based on Shinto beliefs and practices, fundamentally religious in nature and very costly to implement, but will be funded from taxpayer money, violating the constitutionally guaranteed separation of religion and government and forbidding the government from engaging in religious activities. The conservative government’s position is that these activities are fundamental to the identity of the Japanese people and are therefore actually not religious but just “Japanese.” Lurking behind this thinking is right-wing groups’ agitation to restore the imperial system and nationalize Shintoism. Prime Minister Abe and many parliament members are also members of such groups. Therefore, many Christian groups and also Buddhist groups raise objections to these things.”

Die RCJ het dus basies op skrif (in ‘n skrywe aan die Japannese president) verklaar dat hulle protes aanteken teen die regering se misbruik van belasting betalers se geld vir politieke gewin, en aangedring dat die grondwet se eis dat die skeiding van regering en godsdiens apart moet funksioneer, streng gehandhaaf moet word.

Die RCJ se identiteit is logieserhalwe diep verknoop aan die ontstaan van dié kerk (pas na die tweede wêreld-oorlog). Hulle het destyds weg geskeur van die Japannese regering wat alle Christelike kerke in een kerkgroep in geforseer het, onder Shintoïstiese beginsels en eksplisiet met godsdienstige beginsels as instrumente van propaganda, onderliggend aan die gedwonge beweging. Dit maak die huidige profetiese stem van die RCJ nog meer betekenisvol, hoe klein en oënskynlik onhoorbaar en onsigbaar dit voorkom in die oormag van Shinto-Japannese identiteitsmerkers. Om teen die stroom te swem is taai en ongewild, maar onvermydelik vir die RCJ.

Nuus uit MJ Kantoor – 25 Mrt 2019

Mission Japan Logo

1. Elmar en Nadine vertrek na Japan

Ons is dankbaar dat Elmar en Nadine du Rand, na ‘n lang voorbereiding nou uiteindelik na Japan vertrek. Hulle het die afgelope tyd ‘n hele aantal gemeentes dwarsoor Suid Afrika besoek om ondersteuning te werf. Mooi verhoudinge is gebou. Hulle het hard gewerk om hulleself voor te berei vir die nuwe uitdagings wat wag. 

Oor die laaste paar weke is hulle by drie geleenthede amptelik uitgestuur. Dit was besonder mooi geleenthede, waar George Moedergemeente, Pellissier Gemeente en die Sentraalring van die NG Kerk Vrystaat hulle met blydskap en seënbedes uitgestuur het. In Romeine 10:13-15 staan: “…want elkeen wat die Naam van die Here aanroep sal gered word. Maar hoe kan ‘n mens Hom aanroep as jy nie in Hom glo nie? En hoe kan jy in Hom glo as jy nie van Hom gehoor het nie? En hoe kan jy van Hom hoor sonder iemand wat preek? En hoe kan iemand preek as hy nie gestuur is nie? Daar staan ook geskrywe; ‘Hoe wonderlik klink die voetstappe van dié wat die goeie boodskap bring’”

Nou lê die afskeid van familie en vriende hier in Suid Afrika voor. En die aankoms in die vreemde Japan. Elmar en Nadine gaan in die Kobe Reformed Theological Seminary van die Reformed Church in Japan (RCJ) woon. Hulle gaan die volgende jaar of twee baie hard werk aan taal- en teologiese studies. Hulle sal moet aanpas in Japan en deel van die kerk daar word. Die mense van die RCJ sal, so weet ons, vir hulle met oop arms ontvang. En Stephan en Carina en hulle gesin sal hulle laat tuiskom. Ons bid vir Elmar en Nadine alles wat mooi is toe. 

Ons wil graag opnuut vir elke gemeente en die talle vriende van Missie Japan baie dankie sê vir die mooi manier waarop julle die laaste tyd by Elmar en Nadine betrokke geraak het en in hulle roeping na Japan begin deel het. Dankie vir julle volgehoue ondersteuning en beloftes vir die toekoms. 

2. Die Reformed Church in Japan sê dankie

Tydens ‘n onlangse besoek aan Japan, om reëlings vir Elmar en Nadine se verblyf in Japan te gaan tref, het die Reformed Church in Japan, in elke byeenkoms en vergadering hulle opregte dank aan Missie Japan oorgedra. Hulle dankbaarheid en waardering is oorweldigend. Hulle het baie groot waardering vir is wonderlike werk wat Stephan as professor by hulle teologiese skool doen. Nie net Stephan se toewyding en bekwaamheid as dosent nie, maar veral ook die voorbeeld wat hy en sy gesin uitleef, maak groot indruk. Die Japanners is ook dankbaar vir die werk van Gys en Linda Olivier as onderwysers by ‘n Christelike skool. Hulle is dankbaar oor en sien uit na die bydrae wat Elmar en Nadine as sendeling sal kan lewer. Hulle waardering die verhouding met Missie Japan en die kerke in Suid Afrika.  

By ‘n vergadering met die Diakonale Kommissie van die kerk daar het hulle aan Missie Japan ‘n heel besondere publikasie, as blyk van groot dankbaarheid, oorhandig. Tydens die 2011 “Great Disaster” in Noord-Oos Japan, toe duisende mense dood en honderde duisende totaal ontwrig is, het Missie Japan ‘n rampfonds gestig. Van oral oor Suid Afrika het mense donasies gemaak. Meer as R1,4 miljoen is aan die kerk daar oorbetaal. Daarmee het hulle ‘n huis bekom wat as trauma- sentrum gedien het. Duisende mense het daar berading kom kry, is gehelp om hul trauma te verwerk en het nuwe hoop gevind. Christus se liefde is met hulle gedeel. Tobie en Annalie de Wet het vir ‘n paar maande daar gaan werk. In die publikasie is die getuienisse van duisende mense oor wat hierdie projek vir hulle beteken het, opgeteken. Met die publikasie – daar is net ‘n handjie vol boeke publiseer, want die getuienisse daarin is so aangrypend en dikwels persoonlik dat hulle dit nie oral wil uitblaker nie – wil die kerk daar vir ons in Suid Afrika dankie sê. En, is saam besluit, ons gaan begin werk aan ‘n gesamentlike publikasie waarin besin word oor die rol wat kerke in rampe behoort te speel (hier by ons in Suid Afrika is daar vanweë klimaatsverandering ook al hoe meer rampe).   

3. Dit gaan goed met ons sendelinge in Japan

Dit gaan baie goed met Gys en Linda en hulle pragtige kinders Linie en Johan. Hulle werk as onderwysers by die Seiwa Christelike Skool in Koichi Stad op die eiland Shikoku. 

Stephan en Carina en hulle begaafde kinders Annlie, Cornelius, Lodewyk en Stephan is ook almal gesond; hulle werk baie hard, maar straal van lewensvreugde. Carina doen besonder goeie werk om die kinders te tuis-onderrig. Hulle as gesin beplan om eersdaags vir ‘n paar weke Amerika toe te gaan. Stephan het ‘n beurs gekry om navorsing by die hoogaangeskrewe Calvin Theological Seminary van ons susterkerk die Christian Reformed Church of America in Grand Rapids, Michigan te gaan doen. Ons is baie trots op Stephan en wens vir hulle ‘n geseënde tyd toe. 

Dankie vir almal se voortgesette ondersteuning en gebede. 

Gideon van der Watt 

(Sekretaris) 

Getuienisflits – 25 Febr. 2019



Yoshikazu Nonoyama  

Tot volle oorgawe bemoedig deur Andrew Murray

‘n Getuienis deur Yoshikazu Nonoyama (野々山芳和) (45 jr.)  

vertaal deur Stéphan Van der Watt (Kobe Gereformeerde Teologiese Kweekskool)

Loof die naam van die Here. My naam is Yoshikazu Nonoyama, teologiese student van die Kobe Gereformeerde Teologiese Kweekskool, in Japan. Ek het gehoor van die Andrew Murray Sentrum vir Spiritualiteit se opening in Wellington, Suid-Afrika. Ek bid dat dit geseënd sal wees.

Ek het ds. Andrew Murray leer ken deur sy boeke wat in Japannees vertaal is. Die eerste boek van hom wat ek gelees het, is getiteld: The Ministry of Intercession.Sy boeke is blykbaar grootliks in Japannees vertaal tussen 1970-1980. Maar in ‘n land soos Japan met ‘n Christen-minderheid (net 1%) word sulke boeke nie in grootmaat gepubliseer nie, en gaan dit gevolglik gou uit druk uit. Ds. Murray se boeke kan meestal net tweedehands bekom word, maar as mens in gemeentes se boekrakke gaan rondloer is daar dikwels die kans dat jy ‘n paar daarvan in die hande sal kry. Veral in die 70-80er jare het kerke in Japan beter bekend geraak met hom en sy boeke.  

Maar, sedert 2016 is verskeie van Murray se boeke weer gepubliseer en herverkoop. En dis toé dat ek The Ministry of Intercession, in die hande gekry het. Deur dié boek het ek opnuut geleer van die krag van gebed, en ek onthou ook dat ek diep geraak is daardeur én aangespoor is om meer te bid. Eintlik was ek heeltemal oorweldig die boek se inhoud, en het ek sommer op die koop toe vir ‘n jong Christen vriend een present gegee. Verder het ‘n begeerte in my ontstaan om meer boeke van ds. Murray te lees, en daarom het ek inligting versamel en só uitgekom by ‘n webblad waar iemand sy boek Absolute Surrenderse proef-vertaling amptelik gedeel het. Ongelukkig is die webblad nie meer beskikbaar nie, maar terwyl dit te vinde was kon ek die eerste paar hoofstukke van Absolute Surrenderoor en oor lees. Op daardie stadium kon ek die oortuiging van my hart waarmee ek toe al vir ‘n paar jaar rondloop, naamlik om ‘n volledige oorgawe (aan God) te maak, net nie tot ‘n punt bring nie. Ek het allerhande redes voorgehou, en die kwessie bly uitskuif en uitstel. 

Maar, terwyl ek die boek gelees het, het my gedagtes rondom wat dit beteken om ‘n besluit tot oorgawe te maak – naamlik dat dié besluit nie deur eie krag kan kom nie – verander en nuut geword. Ek het besef ek wou dit uit eie krag doen. Uiteindelik was die bepalende hupstoot wat my gebring het tot oorgawe en volle toewyding aan God, inderdaad ds. Murray se boek Absolute Surrender. Ek het grootgeword in ‘n evangeliese kerk. Juis daarom vind ek dit ‘n misterie dat ek, wat geen Gereformeerde agtergrond het nie, nou by Kobe Gereformeerde Teologiese Kweekskool studeer. Dit sal my bly maak as julle kennis neem van die getuienis: dat hier in die verre Japan, en selfs vele geslagte ná ds. Murray, daar ‘n teologie student is wat deur middel van sy invloed só bepalend aangespoor is. Ek is dankbaar teenoor die Here wat so ‘n geloofsreus soos hy opgerig het. 

God does not ask you to give perfect surrender in your strength,

or by the power of your will; God is willing to work it in you.”  – uit Absolute Surrender


「マーレー先生に励まされて」

野々山芳和

主の御名を賛美いたします。私は、日本の神戸改革派神学校で学んでいる神学生の野々山と申します。南アフリカで、アンドリュー・マーレー先生の霊性をテーマとした会が開かれるとお聞きしました。祝福をお祈りします。

私がマーレー先生を知ったのは、日本語に翻訳されている著書を通してでした。最初に読んだのは「The Ministry of Intercession (邦題:とりなしの祈り)」という本です。マーレー先生の本は、1970年代から80年代にかけて日本語に訳されていた時期があったようです。ただ、キリスト教人口の少ない日本では、いわゆる信仰書の発行部数は少なく、すぐに絶版になってしまいます。マーレー先生の本も、主に古本としてしか入手できない状況でしたが、各教会の本棚を覗いてみると、マーレ先生の本を何冊か発見できることが多くありました。70~80年代の教会で、よく親しまれていたのだと思います。

しかし、2016年ごろに、いくつかの本の復刻版が再販されました。私が手にしたのも、復刻版の「とりなしの祈り」でした。この本を通して、祈りの力強さを教えられ、また、祈ることへの大きな励ましを受け、感動したことを覚えています。あまりに感動したので、知り合いの若いクリスチャンにプレゼントしたこともありました。

 そして、もっとマーレー先生の本を読みたいと思い、情報を集めてみると「Absolute Surrender」の翻訳作業をしている方が、ネット上に試訳を公開しているのを見つけました。(残念ながらそのサイトはもう見ることができません)翻訳はまだ完成しておらず、途中までしかありませんでしたが、私はそのサイトで「Absolute Surrender」の最初の数章を繰り返し読んでいました。当時、もう何年も、私の心には献身の思いがあったものの、なかなか決心することができず、色々と理由をつけて棚上げにし、先延ばしにしていました。しかし、この本を読んでいるうちに、献身のための「決心」は自分の力でしなければいけない事だと、どこかでそう考えていた自分に気づかされ、献身に対する思いが変えられ、新しくされました。献身するために、私の背中を最後に一押しをしてくれたのは、まさにこの「Absolute Surrender」という本でした。

私自身は福音派の教会で育ちました。直接には改革派のバックグランドを持っていなかった私が、今、改革派神学校で学んでいる不思議を思います。遠く離れた日本で、また時代さえも超えて、マーレ―先生を通して背中を押された神学生がいることを、皆さんに知って頂けたら嬉しく思います。そして、マーレ先生という偉大な信仰者を立ててくださった神様に感謝いたします。

“God does not ask you to give perfect surrender in your strength, or by the power of your will; God is willing to work it in you.”  – Absolute Surrender より-

Nuusflits – 4 Febr. 2019

Hierdie nuusbrief was veronderstel om jou al ‘n week gelede te bereik. Maar, intussen was ek 5 dae in die hospitaal a.g.v. ‘n nood-operasie om my blindederm te verwyder. Ons is baie dankbaar vir elke gebed en bemoediging van oraloor, besoeke van kollegas, vriende en studente ens. Beproewinge soos dié skep ruimte om die Here op ‘n unieke manier te ontmoet, dieper te besin oor ons broosheid, prioriteite en veel meer. 

Van die poskaarte wat ons oor nuwe jaar ontvang het


Hoe het jou nuwe jaar begin?

Hiermee net ‘n paar eerste indrukke uit Kobe …

Ware geluk … en goeie nuus
Japan gaan groot met nuwejaar, veral as dit kom by poskaarte. Etlike biljoene nuwejaarskaartjies is oor en weer gestuur om 2019 in te lui met goeie wense. Ons het ook vanjaar weer ons kwota ontvang (sien foto bo), hierdie keer meestal met ‘n bosvark prentjie op. Die rede: 2019 is die jaar van die bosvark – volgens die Chinese kalender se 12-jaar siklus van diere – wat ook in Japan nagevolg word. 

Vir miljoene Japannese wat in hierdie 12e jaar gebore is beteken dit blykbaar dat daar groot geluk(lees: welvaart) wag. Vir miljoene ander vorm dit deel van die eindelose tapisserie van Japan as ‘land van die duisend gode’, waarin bosvarke vanjaar opnuut opgehemel word as goddelike wesens. En vir nog ander: ‘n (godsdienstige) geleentheid om geld te maak, want bosvarke pryk nou van klere- tot koffiewinkels en wie weet waar nog orals.

As ek in ‘n supermark inloop dié tyd van die jaar (tot en met 3 Februarie), hoor ek onophoudelik die refrein: “oni wa soto, fuku wa uchi”. Letterlik vertaal: Bose geeste uit, goeie geluk(“good luck”) in. Dit hou verband met die setsubun fees waar die gooi van bone gebruik word in ‘n reinigings-ritueel, om bose geeste af te weer en die goeies te verwelkom.Lees hier meer. Daarmee saam is onlangs naby ons huis (op skoolgronde) weer ‘n ander fees gevier, genaamd dondo yaki. ‘n Reuse vuur word gemaak, waarin o.a. allerhande gelukbringers verbrand word, uit dankbaarheid vir die geluk wat hulle gebring het in 2018. Lees en kyk hier verder. 

Hierdie rituele maak ‘n skrefie oop op die radikaal anderse konteks waarin ons leef en werk. Hier waar ons deel is van ‘n minderheid binne ‘n minderheid. Met ander woorde, as deel van 1% Christene in Japan, en daarby as die enigste ses westerlinge in ‘n buurt van ongeveer 8000 mense, in ‘n buitewyk van Kobe. Dis hiér waar die Here ons geplant het en gebruik, om die geskenk van die evangelie – goeie nuus – te deel, Dié geskenk het niks met “good luck” te doen nie, maar getuig dat die losprys vir ons diepste geluk reeds betaal is. 

Ons wat hierdie skat in ons het, is maar kleipotte wat maklik breek; die krag wat alles oortref, kom dus van God, nie van ons nie. (2 Kor.4:7). Daarom vra ons: bid asb. saam vir ons, en vir die krag van God deur ons gebrokenheid. Hieronder is meer details oor waarvoor om saam te bid.

Vrede en vreugde, 
Stéphan, Carina, Annlie, Cornelius, Lodewyk en Stephan

RCJ Tokushima ná ‘n erediens en kinder-kersfees geleentheid waar ek en Carina bedien het.

GEBEDSVERSOEKE VIR:

  • Besoek van Missie Japan sekretaris, (dr.) Gideon van der Watt (31 Jan-8 Febr, saam met sy vrou Ronél) aan Japan: vir wysheid in gesprekke oor ons werk en toekoms hier, veral ook oor nuwe sendelinge Elmar en Nadine du Rand se koms (30 Maart)
  • Voorbereidings (fisies en geestelik-emosioneel) van Elmar en Nadine Du Rand voor hulle koms. Hulle visum se finale goedkeuring is ook nog hangende. Hulle besoek ook nog gemeentes om ondersteuning te werf in SA, voor hulle koms – kliek hier om meer te lees wat hulle self skryf.
  • Carina se tuisskool-onderrig: vir haar vir krag, geduld en volharding, en vir die kinders se groei en verhoudings (by die kerk, in die buurt, via sport ens.)
  • Stéphan se herstel ná verlede week se operasie. Vir krag en leiding vir dié week se ontmoetings saam met Gideon (en Ronél) en Japannese kerkleiers. Ook vir Stéphan klasgee by die kweekskool: vir konteks-relevante inhoud, geestelike verdieping en insig in mense-verhoudinge, wysheid vir verskeie aanbiedings by kerke, ook deur preekbeurte in gemeentes.
  • Vir ’n nuwe visie en mense wat dit kan uitvoer: wat ons plaaslike gemeente (RCJ Kita Kobe) nodig het om die gemeenskap met die evangelie te bedien.
  • Vir die Here se genade en leiding in ’n konteks met 1% Christene, en ’n toenemend regs-gesinde regering.
  • Gys en Linda Olivier, met hulle twee kinders Linie en Johan, wat as sendeling-onderwysers dien by Seiwa Christenskool in Kochi (Shikoku eiland). Ook vir gesprekke rondom hulle werk en toekoms, saam met (dr.) Gideon en Shikoku kerkleiers.

Olivier Nuusbrief – 2 Febr. 2019

Click here to view the Olivier's new website, or visit it at: 
https://gyslindaolivier.wixsite.com/website-1  


Linda teaching Kangaroo kids

Nuwe sendeling-kandidate oppad na Japan in 2019

15 November 2018 

Liewe medewerkers 

ELMAR EN NADINE DU RAND OPPAD NA JAPAN 

Ons wil opnuut vir jou, die kleingroep waaraan jy behoort, jou kerkraad, julle getuieniskommissie of gemeente hartlik bedank vir die gasvrye wyse waarop julle vir Elmar en Nadine ontvang en toegelaat het om hul roepingsverhaal met julle te kon deel. Dankie dat julle medewerkers in hierdie mooi onderneming geword het! 

Die bestuurskomitee van Missie Japan het onlangs in Johannesburg vergader. By hierdie vergadering is daar indringend besin oor Elmar en Nadine se voorbereiding en die vraag of hulle genoegsame en volhoubare ondersteuning gewerf het sodat ons op ‘n verantwoordelike wyse kan voortgaan om hulle na Japan te stuur. 

Elmar en Nadine het sedert 1 Mei baie hard gewerk. Hulle het meer as 40 gemeentes dwarsoor die land besoek, asook talle kleingroepe en individue. Oral is hulle vriendelik ontvang en talle mense en gemeentes het aangedui dat hulle graag by hierdie sending betrokke wil raak. Missie Japan se bestuursliggaam is baie oortuig van hulle roeping. Hulle is twee pragtige, begaafde, leergierige en nederige jongmense wat goed in Japan sal aanpas en die kerk en koninkryk daar met oorgawe sal dien. Ons is dankbaar vir hulle geestelike en emosionele groei die afgelope jaar. 

Ten spyte daarvan dat daar vaste beloftes ontvang is vir net ongeveer die helfte van die begrote koste om hulle na Japan te stuur, het Missie Japan se bestuur in die geloof, en gehoorsaam aan die Here se leiding, besluit om tog voort te gaan om hulle teen die einde van Maart 2019 na Japan te stuur. Oor hierdie nuus is die kerk in Japan baie bly; hulle het Elmar en Nadine se dienste baie nodig. 

Missie Japan doen daarom ‘n ernstige beroep op alle medewerkers: oorweeg asseblief om julle daartoe te verbind om ‘n gereelde bydrae (verkieslik maandeliks) vir hierdie wonderlike werk te maak. Elke bedrag, hoe klein ook al, help ons om vir Elmar en Nadine volhoubaar te ondersteun. Omdat die Rand-Yen wisselkoers so swak is, en leefkoste in Japan so hoog is, het ons tussen R40 000 en R50 000 per maand nodig om vir Elmar en Nadine te ondersteun. Ons vra dus mooi: help ons asseblief om hierdie teiken te haal. (Sien asseblief die aangehegte ondersteuningsvorm) 

Hierdie is inderdaad ‘n geloofsending! Bid asseblief saam met ons vir die Here se seën op hierdie onderneming. 

Vriendelike groete 

Gideon van der Watt 

(Sekretaris) 

Venster op Japan #4 – 8 Okt 2018

Ds. Tobie en sy vrou Annalie De Wet saam met ou vriende van RCJ Tokushima gemeente

Liewe Familie, Vriende en Voorbidders (geskryf deur Ds. Tobie de Wet)

Ons is steeds oorweldig deur ons ervaring van gister (Sondag) toe ek en Annalie die erediens in die stad OTSU spesiaal gaan bywoon het, presies VEERTIG JAAR nadat ons in 1978 daar amptelik met ons bediening in Japan begin het. Die warme ontvangs, die ontmoeting met broers en susters van soveel jare gelede, die meedelings oor die tyd van saamwees en saamwerk in diens van God se Koninkryk, dit was `n terugstap op ons eerste spore in Japan, of liewers, op God se begin-pad met ons hier in Japan, ons het vir `n kort rukkie gestap in “MEMORY LANE.”

Ek en Annalie was en is opnuut bewus van God se pad van ONVERDIENDE GENADE!!

Ons was bloedjonk, ek 32 en Annalie 25, ons oudste Dries was 3, Carina 1 en Corlia is in 1979 in Kyoto Baptiste Hospitaal naby Otsu gebore. In Otsu het hulle hul eerste jare deurgebring, na `n Japannese kleuterskool gegaan en Japannees vlot leer praat… Hulle maatjies was net Japannese, elke dag van die oggend tot die aand.

Vier jaar van te vore (1974) het ons in Japan aangekom, uitgestuur deur die Sinode van die Vrystaat. Sommer met die intrap het ons met taalstudie begin, plus-minus drie jare (Dit was eintlik maar net die begin van `n lewenslange studie….., nou nog…)!

Na voltooing van ons formele taalstudie word ek deur en in die Westelike Ring van die Christian Reformed Church of Japan amptelik gelegitimeer as leraar van die RCJ (Daarvoor moes ek `n 10-bladsye “opstel” skryf oor die “Gesag van die Skrif” volgens die Westminister Konfessie en teologies ondervra en ondersoek word deur die betrokke kommissie). 

Na my legitimasie beroep RCJ SenriSetsuri gemeente in Osaka my om onder leiding en toesig van hul kerkraad en leraar in die stad Otsu met kerkplanting te help. In 1978 (presies veertig jaar gelede) word ek toe deur die Ring in `n `n klein kamertjie in OTSU stad amptelik georden en bevestig as mede-werkende sendeling-leraar.

Vir vier jaar werk ons saam met ouderling Mizugaki wat in die stad woonagtig is en rondom wie die werk in Otsu ontstaan het. Hy en sy vrou is nou (veertig jaar later) diep in hul tagtigs, maar nog gesond en helder van verstand.

Mizugaki sensei was een van die bekendste ouderlinge en hoogs gerespekteerd in die RCJ, sy vader `n stigterslid van die RCJ in 1946. Hy was professor aan een van Kyoto se universiteite en ‘n gerespekteerde Gereformeerde teoloog, `n uitstekende prediker (ons het beurte gemaak met die bediening van die Woord), `n nederige man en iemand wat in daardie eerste jare van sendingwerk in Japan `n geweldige vormende invloed op my lewe, my geloof, my teologie en my bediening gehad het. EK KON DIT GISTER WEEREENS VOOR ALMAL HARD EN DUIDELIK GETUIG.

Dit was beslis nie maklike, “rose en maanskyn” jare nie. Ons was geisoleerd, geen ander “uitlanders” van wie ons geweet het in die stad nie, geen ondersteunings-netwerk van mede-sendelinge of vriende nie, ver van ons land en mense in `n tyd toe daar nog geen internet was en `n telefoonoproep net gedoen is wanneer iemand verjaar en dan net drie minute praat… 

Daarmee saam die daaglikse worsteling met die taal en die aanpassing in die Japannese samelewing en kultuur en selfs ook kerk. 

Die ergste was egter seker die menslik-onoorkombare struikelblokke in die evangelisering van die Japannese rondom ons….. (Dit is `n ander storie op sy eie…).

Einde 1982, na slegs vier jaar van kerkplanting in Otsu, moes ons teruggaan na SA, basies agv die NGKerk se teologiese regverdiging van Apartheid (Die RCJ het nie kans gesien om amptelik saam te werk met `n kerk wat Apartheid teologies probeer regverdig nie). Vier jaar van kerkplanting in Japan is bitter-bitter KORT veral ook wanneer dit jou eerste ervaring van kerkplanting is. 

Die afskeid  en weggaan was vir ons traumaties. Die gemeente en kerkraad wou nie dat ons gaan nie. Ons was verward. Wat nou gemaak met God se roeping aan ons? Ons het dit gesien as `n lewenslange roeping (nou nog…). Wat van die Kerk in SA se duidelike leiding van die Heilige Gees na Japan en die Kerk se ROEPING tot wereldsending? Sal ons ooit weer kan teruggaan?

Na 18 jaar terug in SA, aan die einde van die vorige eeu gaan die deur weer oop vir die Kerk in SA om terug te keer na Japan en Januarie 2000 word ons teruggestuur! DIT WAS `n ONBESKRYFLIKE WONDER VAN NET GOD SE ONVERDIENDE GENADE!! 

Ons het toe meer as eenkeer besoek aan die kerkie in Otsu gedoen, maar hierdie besoek van gister was tien-teen-een ons heel laaste. Juis daarom so besonders. 

Dit is met diepe dankbaarheid teenoor die Here wat in sy genade ons die voorreg gegee het om vier kort maar betekenisvolle jare deel van SY WERK in Otsu kon wees. 

Die belangrikste is egter dat ons bediening in Otsu eintlik nooit opgehou het nie. Dit is net langafstand bediening van VOORBIDDING wat opnuut aangevuur is met hierdie besoek.

VOORBIDDING:

1) Vir die RCJ Sinodesitting van hierdie week waar Stephan ook reeds is

2) Hier was almal die afgelope tyd plat met verkoue en Carina sukkel nog erg (Net ek staan nog, maar onwaarskynlik vir lank…)

3) Volgende naweek besoek ons TOKUSHIMA gemeente, die laaste gemeente waar ons gewerk het voor ons aftrede.

Kliek hier om Venster op Japan #3 te lees.

Oud én jonk broodnodig

Vir die voortbestaan van die kerk in Japan – Nuusflits 31 Okt. 2018

Japan is ‘n snel-veranderende land. ‘n Veerkragtige nasie met uitstaande ambisie, én vermoëns. ‘n Eeue-oue beskawing, in pas met die nuutste tegnologie. Maar, alhoewel Japan die derde sterkste ekonomie in die wêreld het, bly dit ‘n brose supermag. Natuur-rampe het die afgelope jare reuse verwoesting gesaai en diep ontwrigtings veroorsaak. Ons het dit nou weer die afgelope maande beleef, met die groot vloede in Wes-Japan.

Verder het Japan ook ‘n supersnel-verouderende bevolking. Meer as ‘n derde daarvan is ouer as 60 jaar. Lae geboortesyfers, hoë aborsiesyfers én die feit dat bykans 80% van die 127 miljoen inwoners in stede woon, dra alles by tot dié uitdagende realiteit. Voeg daarby die stres van ‘n gemiddelde bevolkingsdigtheid wat nege keer hoër as in Suid-Afrika, en mens begin verstaan waarom ekonome en politici hewig kopkrap oor Japan se ekonomiese vooruitsigte. Die probleem van gapings tussen sosiale groepe wat al groter word, maak die probleme nog meer akuut.

Dié kopseer tref egter nie net die sosio-ekonomiese aspekte van Japan nie, maar ook die kerk swaar. Die gemiddelde ouderdom van lidmate is hoog. Jonger generasies se betrokkenheid word bemoeilik deur oorvol programme, en min ruimte en genade vir dié wat nie goed genoeg presteer nie. Tyd vir rus en ontspan is skaars en selfdood syfers baie hoog, verál ook onder jongmense. Dit ontbloot die donker kant van Japan. Christene word op allerlei fronte uitgedaag as gevolg van dié realiteite wat die kerk lamlê. In kort: daar is bitter min ruimte, tyd en kapasiteit om die kerk se rol meer sigbaar en voelbaar te maak in ‘n samelewing met ‘n 1% Christen bevolking.

MAAR, moenie die baba – of eerder die ouma en oupa – met die badwater uigooi nie! Ouer mense het baie om te bied. En kerke moet opnuut leer om hulle potensiaal te ontsluit en te laat blom. Ek was die afgelope paar maande met ‘n hele paar “bejaardes” in kontak wat een ding duidelik laat bly het: dié koeël is nóg nie deur die kerk in Japan nie!

Één so ‘n persoon is me. Imanishi (foto hierbo) van Marugame gemeente, met wie ek ‘n ruk gelede ná ‘n erediens gesels het. Ek deel haar storie met haar toestemming. Op 81-jarige ouderdom het sy sleg geval, en haar been, hand, skouer, en 7 ribbes gebreek, én haar gesig was stukkend. Sy het vir God geskree, “Vat my eerder, Here!” Maar in haar nood het sy aan haar man gedink. Hy het ‘n beroerte gehad, en sy moet hom versorg. “Ek kan nie my man alleen agterlaat nie”, het sy gedink. Sy vertel verder hoedat die klein gemeente (van ongeveer 10 mense) se ondersteuning haar maande lank (terwyl sy in die hospitaal was) gedra het. En hoe sy net eenvoudig geweier het om handdoek in te gooi, al was die herstelpad steil en swaar. “Die Here, en my broers en susters sal my mos deurdra”, herhaal sy. 

‘n Ander tannie het nou die dag op 86-jarige ouderdom saam met twee ander vroue, ‘n koevert met baie kontant in, in China ingeneem, as bydrae vir ‘n kinderhuis wat ons kerk (Reformed Church in Japan) daar ondersteun. Haar seun – ‘n predikant kollega van my – is enkele weke voor haar brawe tog gestop deur Chinese polisie-offisiere, toe hy dieselfde probeer doen het. Maar sy ma het nie een oomblik geskrik om die uitdaging wat haar seun nie kon voltooi, te gaan afhandel nie. Ek sou ek nog baie stories kon deel van leraars wat op 80- of selfs 90-jarige ouderdom nog aktief in die kerklike bediening is in Japan. Sommige van hulle plant selfs nuwe kerke … dié verhale getuig van dapperheid en vasbyt, kom wat wil! 

Die skadukant van dié inspirerende verhale is egter: hierdie generasie ouer mense is aan die uitsterf. Die kerk in Japan se voortbestaan is op die spel. En dáárom is die fokus op jong mense en kinders nou netso ontsettend belangrik, vir die kerk van môre in hierdie uitdagende konteks. 

Bid asb. saam met ons vir Japan se Christene – oud en jonk. Én, vertrou saam dat die Here nog jongmense sal roep en stuur uit Suid-Afrika na Japan. In besonder dink ons aan Elmar en Nadine Du Rand, wat tans as sendeling-kandidate ondersteuning werf om DV in Maart 2019 hierheen te kom.         

                                             
Baie dankie vir jou ondersteuning vir en meelewing!
Stéphan, Carina, Annlie, Cornelius, Lodewyk en Stephan

GEBEDSVERSOEKE vir Nov. 2018

Dank die Here saam met ons vir:

‘n Geseënde Oktobermaand, propvol bedienings-geleenthede.

Baie sinvolle ontmoetings by o.a. RCJ sinode, plaaslike kerk-piekniek. 

Goeie preek-geleentheid in Okayama, met verrykende tye saam ná die erediens.

Carina se ouers, Tobie en Annalie de Wet, wat ons ondersteun en bemoedig op baie maniere.

Volgehoue finansiële- en gebeds-ondersteuning vanuit SA’e gemeentes en individue, asook wyer. Dit bly wesenlik belangrik vir ons voortgaande werk hier.

Vra vir die Here se sorg & genade vir:

Carina se tuisskool dagtake en gasvryheids-bediening veral vir kinders in ons buurt.

Stéphan se klasgee, interaksie met kollegas en studente, velerlei kerklike verantwoordelikhede. 

Sy aanbieding van seminare en preke in Hiroshima (3-4 Nov), Okinawa (17 Nov.) en Okayama (25 Nov.), asook by ‘n spesiale symposium saam met ‘n Lutherse kweekskool in Kobe (16 Nov). 

Rigting-gewende gesprekke met RCJ Shikoku Ring en ons plaaslike gemeente in Kobe, oor ons (Stéphan en Carina se) toekomstige rol en bedieninge.

Missie Japan bestuur se belangrike gesprekke met die Du Rands, begin Nov.

Venster op Japan #3 – 29 Sept. 2018

Diakonia in Japan (geskryf deur Tobie de Wet)

Liewe familie, Vriende en Voorbidders,

Goeie more vanuit ‘n papnat Japan waar ons ons gereed maak vir nog ‘n sterk TIFOON wat op Japan afpeil en ons vanaf Sondag gaan tref.

Vandag (Saturdag 29 Sept) doen Stephan ‘n opvolg-seminaar oor “DIAKONIA” by die Westelike Ring van die RCJ hier in KOBE.

Die eerste deel (van verlede Saterdag) het gegaan oor die geskiedenis van DIAKONIA in die Christelike Kerk vanaf die heel eerste gemeente in Handelinge en deur die eeue heen tot vandag.

Die Tweede Deel van vandag handel oor die betekenis van DIAKONIA en die praktyk met ‘n vergelykende studie tussen DIAKONIA in SA (veral in/vanuit die NGKERK) en in Japan (veral in/vanuit die Christian Reformed Church of Japan).

Stephan se vakgebied is eintlik PASTORALE SORG (die geestelik-emosionele/psigiese versorging van mense) maar dit kan natuurlik nooit geskei word van DIAKONIA nie (die konkreet-fisiese versorging van noodlydenes). Hy is egter versoek om vanuit sy Suid Afrikaanse agtergrond en ervaring navorsing oor DIAKONIA te doen (onlangs het hy ook ‘n konferensie oor DIAKONIA in die Nederlande bygewoon en ook ‘n lesing moes aanbied) en vir die RCJ hieroor ‘n seminaar aan te bied as deel van die Kweekskool se jaarlikse toerustings seminare.

“DIAKONIA in JAPAN”

Soos reeds in ‘n vorige skrywe verduidelik, is Japan se nood nie in die eerste plek fisies en materieel soos in ander Asiatiese lande, sommige Midde Oosterse lande, meeste Afrika en Suid Amerikaanse lande, asook selfs in baie Westerse lande nie.

Dis is beslis geestelik, emosioneel (psigies) en sosiaal. Japan het byvoorbeeld die hoogste selfdood syfer in die wereld met gemiddeld meer as 20,000 mense per jaar wat hulle eie lewe neem, basies agv van sosiale, emosionele, psigiese faktore.

Japan word wel gekenmerk deur natuurrampe soos aardbewings, tsunamies, tifone, vloede en oorstromings en grondverskuiwings (“mud slides”) wat gereeld skrikwekkende fisies-materiele gevolge en lewensverlies het. 

Sedert ons vir die eerste keer in 1974 na Japan gekom het, het ons self ook tifone en aardbewings beleef. Ons het egter op daardie stadium weining van die kerk se DIAKONIA (konkreet-fisiese betrokkenheid by slagoffers) gesien, bloot omdat daar nie regtig sulke fisiese nood sigbaar was nie….  Die Kerk van Japan (ook die RCJ) was in elk geval maar redelik na binne gekeer in ‘n poging om as ‘n klein minderheid self te oorleef in ‘n totaal nie-Christelike omgewing. Die enigste vorm van “uitreik” na buite wat ons geken het was spesiale evangelisasie dienste waar mense van buite na die kerk genooi is. Verder was dit maar sendelinge wat veral deur middel van “Engelse klasse” en ander vorme van “VRIENDSKAP-EVANGELISASIE” probeer het om by die nie-Christene uit te kom….

In 1995 gebeur die GROOT aardebewing in die hawestad van KOBE. 

Ons was toe terug in SA (Die woonstel waarin ons voor dit gewoon het, is totaal deur die aardbewing met die grond gelyk gemaak.. So ook die kerkgebou waar ons aanbid het). Snelwee het inmekaar geval. Dit het skrikwekkende verwoesting en groot ellendes in die groot hawestad Kobe veroorsaak. 

Dit was ‘n geleentheid vir die Kerk om regtig praktiese “DIAKONIA” te beoefen. 

Die Kweekskool van daardie tyd is byvoorbeeld in ‘n toevlugs-oord en versorgings sentrum ingeruim om slagoffers te akkommodeer.

Die groot drie-dubbele ramp in Noord-Oos Japan (SENDAI) van 2011

In 2000 is ons weer terug in Japan.

11 jaar later, in die jaar van ons aftrede, 2011, vind die groot drie-dubbele ramp in Noord-Oos Japan plaas (‘n geweldige aardbewing gevolg deur ‘n reuse tsunami wat alles meesleur en ‘n kernkrag ongeluk wat ‘n wye gebied met radio-aktiewe stof besmet). 

Soos nooit van te vore reageer die Kerk in Japan op hierdie verwoesting en ellende met ‘n DIAKONIA bediening. 

Dit behels huise skoonmaak en herstel, die voorsiening van voedsel en ander basiese benodigdhede, en talle ander fisiese en konkrete aksies ter verligting van mense se fisies-materiele nood. 

Kerke vanoor die hele wereld (ook ons NGKERK) kom help. 

Die RCJ is op die voorpunt van hierdie uitreik na mense in nood met die jong leraar, Ds Tateishi wat onmiddelik betrokke raak, saam met sy gemeente en honderde “volunteers” vanoor die hele Japan en ander werelddele wat kom help (Ek en Annalie is bevoorreg om daardie jaar en ook die volgende 2 opeenvolgende jare elke keer vir drie maande fisies betrokke te kon wees). Tot vandag toe nog is die kerk daar betrokke. 

Hierdie onselfsugtige (net onvoorwaardelike liefdesdiens sonder enige “bymotiewe”) en volgehoue diakonia van die kerk het soos niks anders nie-Christene met ander oee na die kerk en die Christendom laat kyk en meer ontvanklik vir die evangelie gemaak. Wonderlike verhoudinge is oor die afgelope 7-plus jare gebou en vertroue in die Kerk en Christendom gewek (soos wat daar nooit van te vore in hierdie konserwatiewe Boedistiese en weerstandige arbeidsveld was nie).

Die dubbele aardbewing in Kumamoto van 2016

In 2016 met die dubbele aardbewing in Kumamoto (en duisende na-skokke oor ‘n paar maande) is ons “heel toevallig” weer in Japan. Weereens is ons bevoorreg om die klein gemeentetjie van die RCJ tydens hierdie tyd te besoek en vir ‘n paar dae deel te wees van die kerk se DIAKONIA teenoor die slagoffers. 

Met die finansiele hulp vanuit SA is Stephan saam met die Kweekskool studente gereeld betrokke. Daardie bediening gaan steeds voort en dra vrug. 

Een dame wat daardie tyd vir die eerste keer na die klein RCJ kerkie gekom het vir fisiese hulp en wat tydens die betrokkenheid van die Kweekskoolstudente deur Stephan beraad is, is hierdie jaar gedoop met Pinkster) en getuig dat dit agv die aarbewing en Stephan se verduideliking van die Evangelie is, dat sy God en vrede gevind het.

2018 : Japan STEIER onder opeenvolgende NATUURRAMPE

Net voor ons nou na Japan gekom het beleef Wes-Japan een van die ergste reens, vloede en oorstromings in sy geskiedenis wat weereens lewensverlies en groot skade en ellende veroorsaak. 

Weereens is die kerk gereed en besig om diakonaal betrokke te wees. 

Die afgelope dekade steier die mense van Japan onder die aanslae van hierdie natuurrampe (soos ons in SA onder droogtes en brande). 

(“Even for a country accustomed to disasters, this year has been hard for Japan, starting with a volcanic eruption in January that rained rocks down on a ski resort, killing one person. July brought record-breaking heat that killed at least 80 people and sent over 20,000 to hospital for treatment, along with torrential rains in western Japan that set off floods and landslides, killing more than 200 people. Just two days after Typhoon Jebi hit in September, the northernmost main island of Hokkaido was rocked by an earthquake that set off landslides, knocked out power throughout the island and killed at least 44 people.”)

Vandag is ‘n volgende TIFOON (met die naam TRAMI) op pad na ons. 

Vliegtuie en treine kom tot stilstand. Skole word gesluit. Belangrike kerkbyeenkomste is reeds afgestel…..

Kom dink aan ons broers en susters hier (soos hulle ook aan ons dink) en bid vir die kerk en Christene van Japan.

Bid, nie net vir veilige bewaring en die Here se voorsiening in eie fisiese, sosiale en psigiese nood nie, maar veral dat die kerk hier net meer en meer sy DIAKONALE roeping en taak onder die mense van Japan buite die kerk, sal besef en konkreet uitleef tenspyte van eie fisiese swakheid, min getalle en gebrekkige finansiele bronne.

Bid vir die Here se seen en seel op die diakonale bediening van die kerk.

Kliek hier om Venter op Japan #2 te lees